Author Archives: vasargy

Ίδια εκκλησία, άλλος Χριστός…

Πριν λίγες μέρες, ο Μητροπολίτης Αργολίδος Νεκτάριος απέστειλε μια επιστολή διαμαρτυρίας προς τον Μητροπολίτη Πειραιώς Σεραφείμ. Μπορείτε να τη διαβάσετε ολόκληρη εδώ. Κατόπιν, ο Μητροπολίτης Πειραιώς απάντησε. Μπορείτε να διαβάσετε και τη δική του επιστολή εδώ. Δεν έχω σκοπό να … Continue reading

Posted in Εκεί που 'ναι κι οι άλλοι…, Κατόψεις… χριστιανικές!, Uncategorized | 4 Comments

«Παύσον Εκκλησίας τα σκάνδαλα!»

Του φίλου Θανάση Παπαθανασίου (από τη σελίδα του στο facebook): Είναι μια προσευχή που απευθύνεται στην Παναγία και ακούγεται στις εκκλησίες το βράδυ της Μ. Παρασκευής. Που σημαίνει ότι οι πιστοί καλούνται να γνωρίζουν την κατάσταση της Εκκλησίας τους, να … Continue reading

Posted in Κατόψεις… χριστιανικές!, Uncategorized | Leave a comment

Το σχήμα του χρόνου

Μετράμε συνήθως τον χρόνο με επιτυχίες ή με αποτυχίες. Περνάνε τα χρόνια και συνέχεια σκεφτόμαστε: Πόσα πέτυχα; Τι θα ‘θελα να έχω πετύχει; Πού λοξοδρόμησα; Πώς μπορώ να αλλάξω; Οι παλαιότεροι βεβαιώνουν πως έρχεται κάποια στιγμή –στη μέση ηλικία άραγε, … Continue reading

Posted in Εσώ-λογοι | 2 Comments

Το καρτούν κι ο ποιητής

Ο Ντόναλντ είναι καρτούν («Ντάναλντ» το προφέρουν οι όμοιοί του). Όπως κάθε καρτούν, ζει στην παρδαλή επιφανειακότητα˙ χάρτινη αυτή, χάρτινος κι αυτός. Το τσαλάκωμα, το μουντζούρωμα και η βραχυβιότητα της φθοράς είναι τα βασικά του ιδιώματα. Ο Ντόναλντ είναι καρτούν. … Continue reading

Posted in Εσώ-λογοι, Εκεί που 'ναι κι οι άλλοι… | Leave a comment

Εμείς οι θνητοί, εμείς οι φτωχοί…

Τον Αύγουστο διάβασα, μεταξύ άλλων, το βιβλίο του Ατούλ Γκαουάντε, Εμείς οι θνητοί (Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης). Ο Ατούλ Γκαουάντε είναι καθηγητής στην ιατρική σχολή του Χάρβαρντ. Με το βιβλίο του αυτό καταθέτει έναν ενδιαφέροντα αυτοκριτικό στοχασμό γύρω από το πώς … Continue reading

Posted in Εκεί που 'ναι κι οι άλλοι…, Περιτεχνολόγιο… | Leave a comment

Πεπρωμένη νύχτα

Για το βιβλίο του Σταύρου Ζουμπουλάκη, «Ο στεναγμός των πενήτων. Δοκίμια για τον Παπαδιαμάντη» Ο κόσμος αρχίζει να υπάρχει από τη στιγμή που γίνεται λόγια. Δεν αναφέρομαι στον αρχέγονο συμβολισμό της θείας δημιουργικής προσταγής («εἶπεν ὁ Θεός… καὶ ἐγένετο»), αλλά στον … Continue reading

Posted in Περιτεχνολόγιο… | 1 Comment

Ο εσωτερικός εχθρός

Ο γιος μου είναι πεντέμιση ετών. Στο νηπιαγωγείο. Τη Μεγάλη Παρασκευή, στην ακολουθία του επιταφίου, τον είχα στον ναό, κατάχαμα καθισμένο σε μια γωνιά, μαζί με τη μικρή του αδερφή, να ζωγραφίζει σε κάτι μπλοκ που τους είχαμε δώσει. Κάποια … Continue reading

Posted in Κατόψεις… χριστιανικές! | 2 Comments