Σαπίλα ή αλάτι;

ΑμβρόσιοςΣπάνια επικαλούμαι τη θεολογική μου ιδιότητα. Δεν μου αρέσει να λέω ότι είμαι θεολόγος. Όχι γιατί δεν τιμώ τη θεολογία – το αντίθετο, την τιμώ τόσο, ώστε να μην την ευτελίζω ασύνετα πλάι στο όνομά μου. Και δεν είναι ότι μου αρέσουν εκείνα τα ευσεβοφανή που λένε διάφοροι συνάδελφοι ότι «μόνο ο Ευαγγελιστής Ιωάννης κι ο Γρηγόριος Ναζιανζηνός ήταν “θεολόγοι” (άντε κι ο Άγιος Συμεών…), όχι εμείς». Προσωπικά, αρνούμαι να αυτοπροσδιορίζομαι θεολόγος, διότι ο Θεός με αξίωσε να γνωρίσω πραγματικούς θεολόγους της εποχής μας, με γνώση και σπουδή, με διάκριση και κύρος, ανθρώπους που έχουν μελετήσει τη Βίβλο και την πατερική παράδοση κι έχουν μάθει να διακρίνουν την ουσία από το περίβλημά της.

Όμως, ας μου επιτραπεί τούτη την ώρα να επικαλεστώ τη θεολογική μου ιδιότητα, αν και, εν προκειμένω, η απλή ιδιότητα του χριστιανού μπορεί και να επαρκεί για ό,τι θέλω να πω. Δείτε, παρακαλώ, το εξής βιντεάκι (από το 6:20 και μετά). Είναι ο Μητροπολίτης Αιγιαλείας που μιλά.

Αν η θεολογική μου ιδιότητα ή η ιδιότητα του χριστιανού μού προσδίδει κάποια ευθύνη˙ αν μας επιφορτίζουν κάποιο χρέος τα λόγια του αποστόλου Παύλου στην Α´ Προς Κορινθίους επιστολή (5,12-13)˙ αν είναι ζήτημα ζωής και θανάτου να κρατήσουμε ανόθευτη τη μαρτυρία της Εκκλησίας στον σύγχρονο κόσμο˙ αν έχει νόημα να διακρίνουμε τι ίσταται και τι καταπίπτει μέσα στην «αυλή» μας, την αυλή της Εκκλησίας˙ αν υπάρχει λόγος να διατηρούμε τα εσωτερικά μας αντανακλαστικά σε εγρήγορση και τα κριτήριά μας καθαρά˙ αν, τέλος, έχουν την παραμικρή αξία τα λόγια μου, συγχωρέστε μου να το πω με όση δύναμη διαθέτω: ο άνθρωπος που είδατε στο παραπάνω βιντεάκι, ΔΕΝ είναι χριστιανός ποιμένας. Δεν τον εξαιρώ εγώ από αυτή του την ιδιότητα. Είναι τα ίδια του τα λόγια που τον εξαιρούν. Μην μπερδεύεστε από το γεγονός ότι κατέχει μητροπολιτικό θώκο – δεν είναι τα ράσα που κάνουν τον παπά. Ο Μητροπολίτης Αιγιαλείας έχει de facto εκπέσει από τη χαρισματική του διακονία, έχει de facto απωλέσει το δικαίωμα να ονομάζεται χριστιανός ποιμένας. Αν υπάρχει Ιερά Σύνοδος, αν λειτουργούν τα αρμόδια θεσμικά όργανα, θα τον εγκαλέσουν και τυπικά για τη δημόσια αυτή τοποθέτησή του (που έγινε μάλιστα εν πλήρη αρχιερατική περιβολή, σε λατρευτική περίσταση!). Αλλά αυτό μόνο επικυρωτική σημασία θα έχει – για όλους εμάς, που θέλουμε να ασκούμαστε μέσα στον στίβο της Εκκλησίας, ο Μητροπολίτης Αιγιαλείας έχει χάσει κάθε νομιμοποίηση στα μάτια μας και η θεσμική επιβεβαίωση αυτής της πραγματικότητας έχει καθαρά τυπικό χαρακτήρα.

Δεν είναι η αντιπάθειά μου προς το πρόσωπο του ταλαίπωρου ανδρός, η αιτία όσων γράφω εδώ. Κάθε άνθρωπος έχει το δικαίωμα του λάθους και το περιθώριο της μετάνοιας. Και η Εκκλησία χωρεί και συγχωρεί τα πάντα. Αλλά τίποτα από αυτά δεν μπορεί να λειτουργήσει μέσα στην Εκκλησία, αν χάσουμε τη δυνατότητά μας να ξεχωρίζουμε τι αληθεύει μέσα στο σπιτικό μας και τι νοθεύει την αλήθεια του. Έχει σημασία να καταλάβουμε πως αν αφήσουμε και αυτή την παρεκτροπή του Αιγιαλείας – μία μέσα στις πολλές– να περάσει δίχως να τη στιγματίσουμε εμφατικά, τότε αφήνουμε τα κριτήριά μας να θολώνουν: τι αποτελεί άγιο και τι εφάμαρτο τελικά; Ποιο λάθος είναι απλώς πταίσμα και ποιο έγκλημα; Ποια δήλωση, ποια πράξη αμαυρώνει τη μαρτυρία της Εκκλησίας και ποια την αναδεικνύει απαστράπτουσα; Ποιος χριστιανός παραπλανά τους ανθρώπους και ποιος τους βοηθά να βρουν τον Χριστό; Αν δεν διακρίνουμε αυτά τα πράγματα, τότε η χριστιανική βιοτή γίνεται άλλος ένας θολός πολτός, ανάμεσα στις τόσες ζωές που προτείνει ο σύγχρονος κόσμος. Οι χριστιανοί καταλάβαιναν πάντα την αποστολή τους στον κόσμο ως «άλας» (Ματθ. 5,13), ως αλάτι που αρταίνει την ανθρώπινη ζωή, όχι μόνο δίνοντάς της τη νοστιμιά του νοήματος αλλά και κρατώντας μακριά (όπως το αλάτι στα αποθηκευμένα τρόφιμα) κάθε σαπίλα. Αν οι χριστιανοί εύχονται τη σαπίλα των άλλων και θέλουν αυτή να σκορπούν, αντί να την κρατούν μακριά, πολύ απλά δεν είναι χριστιανοί. Κι αν μπερδέψουμε το αλάτι με τη σαπίλα, τότε Εκκλησία δεν υπάρχει κι ο κόσμος χάνει την ελπίδα του.

Δεν θα επιχειρηματολογήσω γιατί οι δηλώσεις του Αιγιαλείας είναι σαπίλα κι όχι αλάτι – δεν επιχειρηματολογεί κανείς για τα αυτονόητα. Ούτε με όσα λέω συντάσσομαι τάχα στο πλευρό όσων θέλησε να στιγματίσει ο, κατ’ όνομα, επίσκοπος – μόνο ανόητος πρέπει να είναι κανείς για να μου καταλογίσει τέτοιες προθέσεις. Άλλο πράγμα θέλω να θυμίσω εδώ: «Προσέχετε μη σας ξεγελάσει κανείς», λέει ο Κύριος, «Γιατί πολλοί θα εμφανιστούν επικαλούμενοι το όνομά μου, λέγοντας “εγώ είμαι ο Χριστός” και θα παραπλανήσουν πολλούς» (Ματθ. 24,5). Ο κάθε επίσκοπος στέκει εις τύπον και τόπον Χριστού. Κάθε επίσκοπος είναι εικόνα του Χριστού μέσα στην Εκκλησία. Με άλλα λόγια, ο Μητροπολίτης Αιγιαλείας «εμφανίζεται επικαλούμενος το όνομα του Κυρίου» και παλεύει να μας ξεγελάσει, να μας παραπλανήσει. Δεν θα το πετύχει…

Advertisements
This entry was posted in Κατόψεις… χριστιανικές!. Bookmark the permalink.

14 Responses to Σαπίλα ή αλάτι;

  1. Reblogged this on παρασκευή απόγευμα and commented:
    Είναι τόσο σημαντικό που δε θα μπορούσα να μην το αναδημοσιεύσω! Μακάρι κι άλλοι να σκέφτονται έτσι…

  2. Νομίζω ότι τώρα που δεχόμαστε κάποιες από τις ακτίδες του Αναστάσιμου ΦΩτός, μπορούμε να το αναδημοσιεύσουμε. Τόσο απλά….

  3. Dhmhtrhs says:

    Είναι εύκολο να καταδικάζουμε τέτοιες πράξεις που αντιτίθενται στα παραδεδεγμένα περί στοιχειώδους ανθρωπιάς. Το πρόβλημα όμως είναι: Όταν είσαι πεπεισμένος ότι κατέχεις μια αλήθεια την οποία, όποιος δεν ασπάζεται, βρίσκεται σε θανάσιμο κίνδυνο, πώς αντιδράς; Ο προφήτης Ηλίας απώλεσε την ιδιότητά του σκοτώνοντας τους προφήτες του Βάαλ; Ο άγιος Νικόλαος χαστουκίζοντας τον Άρειο; Δε θα έγραφες σήμερα ένα παρόμοιο άρθρο αν άκουγες για έναν επίσκοπο Λέοντα στην Κατάνη που αποτέφρωσε ζωντανό έναν Ηλιόδωρο επειδή ασκούσε μαγεία; Πού τραβάμε τη γραμμή τελικά μεταξύ της συνείδησής μας και των θρησκευτικών επιταγών;

    • vasargy says:

      Ναι, η δυσκολία μεταξύ «συνείδησης και θρησκευτικών επιταγών», καταπώς την περιγράφεις, μοιάζει εύλογη, Δημήτρη. Εντούτοις, αμβλύνεται σημαντικά, αν λάβεις υπόψη σου δύο βασικές παραμέτρους: πρώτον, η ιστορία είναι ιστορία και συνεπώς διέπεται από τους κανόνες μελέτης της, και δεύτερον, η εξιδανίκευση είναι ένας λανθασμένος τρόπος για να διαβάζει κανείς τη χριστιανική παράδοση (ήτοι, οτιδήποτε παραδεδομένο δεν σημαίνει πως είναι απαραιτήτως και «καλώς καμωμένο»).

      Με άλλα λόγια, οι χριστιανοί μάλλον πλανώνται (ή τουλάχιστον χάνουν το focus) αν νομίζουν ότι είναι τα χαστούκια στους Αρείους που κάνουν τους Αγίους˙ ή ότι τα συναξάρια του 7ου, 8ου ή 9ου αιώνα μπορούν να διαβάζονται απροϋπόθετα κι απομονωμένα από το σύνολο της χριστιανικής ερμηνευτικής (καταπώς αυτή εκβάλλεται στο σήμερα) και να καταπίνονται «αμάσητα» και αξωραϊσμένα˙ ή ότι το κοσμοείδωλο της Π.Δ. (με όσα επιβάλλει στον τρόπο γραφής των παλαιοδιαθηκικών κειμένων) μπορεί να μπαίνει αδιάκριτα στην κρησάρα της αυτοσυνειδησίας άλλων καιρών και τόπων, χωρίς να διακρίνει κανείς την (πολύτιμη) θεολογική ουσία του από το (περιττό) πολιτιστικό του περίβλημα. Αν μέσα από αυτές τις πλάνες βλέπουν οι χριστιανοί τον Χριστιανισμό (μέσα δλδ από απολυτοποιήσεις του μερικού), είμαι προσωπικά απόλυτα πεπεισμένος πως μπορεί ο Χριστιανισμός να γίνει εξίσου φονικός, εγκληματικός και αποτρόπαιος με οποιαδήποτε άλλη θρησκεία. Ο Αιγιαλείας εξάλλου το αποδεικνύει γλαφυρά…

      Και κάτι ακόμα. «Όταν είσαι πεπεισμένος ότι κατέχεις μια αλήθεια…», γράφεις. Τρία πολύ σημαντικά προβλήματα (ηθελημένα ή αθέλητα) βλέπω στη διατύπωση: Πρώτον, το «είμαι πεπεισμένος» εμπεριέχει μια απόχρωση απόλυτης βεβαιότητας ασύμβατης με τη χριστιανική πίστη (τουλάχιστον όπως την ορίζει ο Παύλος και τη φανερώνουν τα Ευαγγέλια, όχι όπως την καταλαβαίνουν οι ανά τους αιώνες… Αμβρόσιοι). Δεύτερον, το «κατέχεις» υπονοεί μια κτητικότητα άγνωστη για το παύλειο «γνόντες μεν Θεόν, μάλλον δε γνωσθέντες υπό του Θεού». Και τρίτον, το ζήτημα δεν είναι αν έχεις μέσα σου μιαν αλήθεια –όλοι αυτό διεκδικούν– αλλά πόση συνείδηση έχεις ότι αυτή η αλήθεια κατακτάται συνέχεια, δεν αποκτάται τελεσίδικα, και ότι δεν είναι ποτέ «του χεριού σου». Σ’ αυτά τα τρία ζητηματάκια παίζεται η «χριστιανικότητα» ημών των χριστιανών, καθότι ο Θεός του Χριστιανισμού είναι Θεός εκπλήξεων, όχι Θεός βεβαιοτήτων…

  4. Γιάννης Γράψιας says:


    Σύγκριση, χωρίς σχόλιο Βασίλη. Χριστός Ανέστη!

    • vasargy says:

      Αληθώς ανέστη, Γιάννη! Και να φανταστείς ότι αυτοί οι δύο (ολωσδιόλου μη συγκρίσιμοι ποιμένες) ανήκουν στην ίδια Εκκλησία (την Ορθόδοξη)!!!

      Έκανες πολύ καλά που μας θύμισες κι αυτή την όψη των ποιμένων μας. Ευχαριστίες!

      • Γιάννης Γράψιας says:

        Σαγήνη η Αγία Εκκλησία Βασίλη…
        Υ.Γ.: Έχει τόσο διεσταλμένη ερμηνεία η έννοια ποιμένας στην Ορθοδοξία; 🙂

      • Γιάννης Γράψιας says:

        Μάλλον “διασταλτική ερμηνεία” έπρεπε να γράψω…

  5. ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΑΝΔΡΙΟΠΟΥΛΟΣ says:

    Δεχθείτε τα θερμά μου συγχαρητήρια!
    Ελπίζω να μην έχετε αντίρρηση για την αναδημοσίευση του κειμένου σας στην Ιδιωτική Οδό μου.
    http://panagiotisandriopoulos.blogspot.gr/2016/05/de-facto.html
    Μάλλον θα ζητήσει και από σας ο Καλαβρύτων να του κάνετε μαθήματα θεολογίας, όπως ζήτησε και από μένα.
    Χριστός Ανέστη!
    Με τιμή
    Παναγιώτης Ανδριόπουλος

  6. Pingback: Σαπίλα ή αλάτι; | Αποικία Ορεινών Μανιταριών

  7. Nikolaos says:

    Αξιότιμε κύριε Αργυριάδη,

    συγχαρητήρια για το άρθρο σας αν και πολύ φοβάμαι οτι εσείς αποτελείτε την μειοψηφία.
    Ο άνθρωπος αυτός δεν ξύπνησε κάποιο πρωί και φόρεσε δύο εγκόλπια και άρχισε αυθαίρετα να επικαλείται το όνομα του Κυρίου. Είναι κανονικώς εκλεγμένος και χειροτονημένος Επίσκοπος οπότε καλώς ή κακώς μπορεί και επικαλείται το Όνομα του Κυρίου.
    Επί 40 χρόνια που κατέχει αυτό το διακόνημα, παραμένει εκεί ανενόχλητος επειδή η Ιερά Σύνοδος που έχει αλλάξει σχήμα δεκάδες φορές σε αυτό το διάστημα, δεν έχει ενοχληθεί καθόλου από τις δηλώσεις του. Το ίδιο δεν έχει ενοχληθεί επί τέσσερεις δεκαετίες το ποίμνιό του στη Μητρόπολη Αιγιαλείας. Ανενόχλητος έστειλε την αλληλεγγύη του κατά την ενθρονιστήρια ομιλία του στους φυλακισμένους φίλους του ασφαλίτες που είχαν βασανίσει τους αντιφρονούντες επί Χούντας. Ανενόχλητος χαρακτήρισε πριν λίγα χρόνια την Χρυσή Αυγή ως χρυσή ελπίδα για τον τόπο. Και δεν είναι ο μόνος ιεράρχης με τέτοιες αντιλήψεις. Και η πλειοψηφία του πληρώματος της Εκκλησίας αν δεν τα αποδέχεται, τα ανέχεται. Για αυτό κατοικοεδρεύει ανενόχλητος επί τεσσαράκοντα έτη.
    Το πρόβλημα δεν το έχει μόνο αυτός, αλλά το πλήρωμα της Εκκλησίας που ανέχεται τέτοιους ιεράρχες γιατί προφανώς συναινεί με τις ιδέες του. Οπότε είναι η Εκκλησία που έχει απωλέσει de facto την χριστιανική της ιδιότητα και το δικαίωμα να ονομάζεται Εκκλησία του Χριστού. Επειδή αυτή είναι που τον εξέλεξε ως επίσκοπο και τον διατηρεί σε αυτή την θέση επί σαράντα χρόνια.

  8. vasargy says:

    Ξέρετε, για πολλούς από μας, το σώμα της Εκκλησίας είναι το μόνο σώμα που αναγνωρίζουμε ως δικό μας. Μονάχα στον δικό της κυτταρικό ιστό αναγνωρίζουμε τον εαυτό μας – κύτταρα κι εμείς (άλλοτε νεκρά κι άλλοτε ζωντανά˙ ποιος το ξέρει με βεβαιότητα;). Μας κουβαλά στο σώμα της κι είμαστε όμαιμοι κι ομόσαρκοί της. Κι οι δικές της αρρώστιες είναι οι δικές μας οδύνες.

    Είναι πικρές λοιπόν οι αλήθειες που λέτε, πολύ πικρές. Αλλά η αλήθεια δεν παύει να είναι αλήθεια, οσοδήποτε πικρή κι αν είναι. Και μόνο εντοπίζοντας την ασθένεια, μπορεί κανείς να την αντιμετωπίσει.

    Εσείς μπορεί να με χαρακτηρίζετε ευγενώς “μειοψηφία”, αλλά πιστέψτε με ούτε είμαι, ούτε νιώθω έτσι. Προσωπικά νιώθω υπόλογος για τα “μπράβο” που φώναζαν στον Αιγιαλείας κάποιοι παριστάμενοι από κάτω. Νιώθω (καλύτερα: είμαι) υπόλογος και για τις κατάρες του ιδίου. Το γεγονός ότι δεν φώναξα εγώ τα “μπράβο” ή δεν ξεστόμισα εγώ τις κατάρες, δεν με καθιστά διόλου άμοιρο ευθυνών για τα λόγια τους. Διότι το ένα Σώμα που ανέφερα παραπάνω, διαθέτει μία μόνο πλάτη για να σηκώνει τις ευθύνες κι όποιος αρνείται το μερτικό του σ’ αυτή την πλάτη, αρνείται και τη θέση του στο Σώμα˙ αποστασιοποιείται και παριστάνει τον “καθαρό” και την “ηθική” μειοψηφία.

    Σας ευχαριστώ λοιπόν για όσα οδυνηρά επισημαίνετε ή για τα καλά σας λόγια, αλλά να ξέρετε: αν βλέπετε μπροστά σας μια “φτηνή” Εκκλησία και θέλετε να επιφυλάξετε για μένα μια “προνομιακή” θέση κάπου πιο δίπλα απ’ αυτή, σας διαβεβαιώ πως εγώ θα επιλέξω τη “φτηνή” Εκκλησία του καιρού μας κι εκεί θα παραμείνω.

    (Υ.Γ. Συγχωρέστε μου την αυτοαναφορικότητα, αλλά το θεώρησα αναγκαίο για να επισημανθεί πως τίποτα απ’ όσα έγραψα στο post για τον Αιγιαλείας δεν γράφτηκε ανέξοδα ή εύκολα).

  9. Pingback: ΒΑΣΙΛΗΣ ΑΡΓΥΡΙΑΔΗΣ: ‘’Ο Μητροπολίτης Αιγιαλείας έχει de facto εκπέσει από τη χαρισματική του διακονία…’’ - Trikalaola.gr Νέα , Ειδήσεις & Εκδηλώσ

  10. Αγαπητέ κ. Αργυριάδη, το άρθρο σου είναι εξαιρετικό και συμφωνώ απόλυτα με κάθε σου τοποθέτηση.
    Ο εν λόγω ιεράρχης αποτελεί σκάνδαλο για την Εκκλησία του Χριστού, η οποία υπάρχει για να σκορπάει αγάπη και ελπίδα και όχι κατάρες!
    Το λιγότερο που έχει να κάνει είναι να ζητήσει τουλάχιστον μία συγνώμη, πράγμα που μάλλον δεν θα γίνει!
    Για τη νέα γενιά, μάλιστα, που δεν πατάει στην Εκκλησία – και καλά κάνει… όταν ακούει τέτοιους λόγους από στόμα ιεράρχη – το θλιβερό αυτό σκηνικό είναι και η χαριστική βολή!!!

    …Και ο καλός θεός να μάς ελεήσει γιατί δεν πάμε καθόλου καλά!

    Διογένης @ Ε Μ

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s