Παίξε ζουρνά, να χορέψει το γκουβέρνο, να χορέψουμε κι εμείς!

ζουρνάδεςΝα τα πάρουμε από την αρχή; Δύο είναι τα βασικά μας θέματα: το χρέος και οι μεταρρυθμίσεις.

Το χρέος είναι αυτό που είναι (κάπου 175% του ΑΕΠ). Πληρώνουμε χαμηλό επιτόκιο εξυπηρέτησής του και με κάποιες στοχευμένες κινήσεις, θα μπορέσουμε να το κάνουμε βιώσιμο, ΑΝ παράλληλα κατορθώσουμε να αυξήσουμε στον τόπο τα επίπεδα της ανάπτυξης (αυτά τα δύο είναι απολύτως αλληλένδετα — βλέπε αναλυτικά εδώ).

Η κυβέρνηση εξελέγη υποσχόμενη τη διαγραφή του χρέους. Μπορεί να διαγραφεί το χρέος; Όχι. Υπάρχουν τέσσερις λόγοι γι’ αυτό, εν πολλοίς γνωστοί, μη σας κουράζω τώρα… (για τον σημαντικότερο εξ αυτών βλ. εδώ στην έβδομη παράγραφο).

Τι μπορούμε να πετύχουμε τότε; Να διαμορφώσουμε ένα πρόγραμμα που θα καταστήσει το χρεός μας βιώσιμο. Για να γίνει αυτό, πρέπει να πάρει μπρος η ανάπτυξη (η πραγματική ανάπτυξη, όχι το ανέκδοτο του Σαμαρά…).

Για να πάρει μπρος η ανάπτυξη, πρέπει να προχωρήσουν σοβαρές διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις. Μεταρρυθμίσεις εμπεριέχονται στο περίφημο “μνημόνιο” (το υπάρχον), ένα μέρος του οποίου (65%) έχει σωστό προσανατολισμό, καταπώς παραδέχτηκε ο νυν υπουργός Οικονομικών, στη κοινή συνέντευξη τύπου με τον Γερμανό ομόλογό του.

Κατά συνέπεια, ας αξιοποιηθεί αυτό το 65%, ας γίνουν και οι απαραίτητες προσθήκες, ας κάνουμε κάποιες υποχωρήσεις, ώστε να μπορέσουμε να πετύχουμε κάποια επιμήκυνση κι ίσως κάποια ρήτρα ανάπτυξης, όσον αφορά το, ούτως ή άλλως, χαμηλό επιτόκιο του χρέους, και ας προχωρήσουμε στοιχειωδώς σε κάποια συμφωνία της προκοπής, μπας και ανασκουμπωθούμε και αρχίσουμε δουλειά. Ας αξιολογήσουμε την εργαλειοθήκη του ΟΟΣΑ (και γι’ αυτή μίλησε ο ΥΠΟΙΚ) — ποιες ιδεολογικές ενστάσεις έχουμε επί ποίων υποδείξεών της; Ας δούμε λίγο ποιες μεταρρυθμίσεις είναι πιο “ανώδυνες” (γιατί υπάρχουν και τέτοιες) κι ας ξεκινήσουμε από αυτές. Ας δούμε με σοβαρότητα ποιά μέτρα είναι υλοποιήσιμα και ποια άλλα κουβαλούν μέσα τους διαβρωτικές νεοφιλελεύθερες λογικές και άρα πρέπει να αποφευχθούν. Ποιοι φόροι υπέρ τρίτων αποτελούν αίσχος της διαπλοκής και ποιοι πρέπει να παραμείνουν (αν υπάρχουν τέτοιοι). Ας ξεχωρίσουμε τα μεν από τα δε, ας κοιτάξουμε προσεκτικά  και με ευελιξία τις πολιτικές λεπτομέρειες μιας ενδεχόμενης συμφωνίας, εξασφαλίζοντας μια λελογισμένη ή αντισταθμισμένη διείσδυση της “δομικής ισχύος” της Γερμανίας στη χώρα μας (γιατί πλήρη αποτίναξη της ηγεμονίας της δεν θα πετύχουμε ποτέ, αν θέλουμε να είμαστε ρεαλιστές) κι από κει και πέρα ας κάνουμε μια αρχή. Και μ’ αυτή την αρχή, που είναι το ήμισυ του παντός, ας πάρουμε το δρόμο σιγά-σιγά, με επίγνωση πως θα χρειαστεί πολύς κόπος και πολλή ευελιξία για να τα βγάλουμε πέρα με τους πονηρούς “εταίρους” μας… Ας κάνουμε επιτέλους λίγη από τη “δύσκολη” δουλειά, που θέλει ιδρώτα, σοβαρότητα και εστιασμό στις λεπτομέρειες.

Τα κάνουμε όλα αυτά; Δεν ξέρω. Μπορεί. Πάντως, αν τα κάνουμε, δεν το πολυδείχνουμε…

Αντ’ αυτού, δείχνουμε να περιφερόμαστε στην Ευρώπη, ως αυτάρεσκοι νεανίες και ροκ φιγούρες, χασκογελώντας σαν να μη τρέχει τίποτα, τη στιγμή που οι άλλοι μας δωρίζουν γραβάτες και μάς κάνουν καζούρα για τα πολύχρωμα κασκώλ και τις φαντεζί μας πουκαμίσες… Περιοδεύων θίασος! Τα σούργελα μιας Ευρώπης, που μας έχει καταγεγραμμένους στο συλλογικό της ασυνείδητο, ως κουτοπόνηρους χωριαταρέους του Νότου. Κι εμείς, ανυποψίαστοι τσαμπουκάδες, δίχως τη στοιχειώδη σοβαρότητα ή συστολή, ζητάμε χρόνο να “ανασάνουμε” και να καταρτίσουμε το πρόγραμμά μας — ποιο πρόγραμμα; Αυτό που θα ζητάει το καλαμπούρι της διαγραφής του χρέους; Και θα το καταρτήσουμε τώρα; Δηλαδή, τόσο καιρό, στην (ξ)άπλα της αντιπολίτευσης τι κάναμε; “Δώστε μας χρόνο να ανασάνουμε”… Ποιοι; Οι Έλληνες, που δεχόμασταν αδιαμαρτύρητα να μας διαφθείρουν οι ευρωπαίοι με τις Siemens και τα εξοπλιστικά τους, αντί να δείξουμε τότε τη στοιχειώδη αξιοπρέπεια και να πετάξουμε στη θάλασσα το πολιτικό μας προσωπικό. Εμείς οι Έλληνες, οι εξαπατηθέντες, που εξαπατούσαμε για χρόνια τους “εταίρους” μας (ναι, αυτούς από τους οποίους αξιώνουμε τώρα “αλληλεγγύη”), στέλνοντάς τους χαλκευμένα δημοσιονομικά στοιχεία —στα επίσημα κείμενα της ΕΕ έχει αποτυπωθεί ως “fraud”— και που ξανασυζητάμε τώρα στα σοβαρά μήπως πρέπει να επανέλθει στο προσκήνιο, ως πρόεδρος της Δημοκρατίας, ο αρχιμάστορας της απάτης Καραμανλής… Εμείς, οι εξαπατηθέντες απατεωνίσκοι, ψηφοφόροι ανενδοίαστων λαϊκιστών, πάλι και πάλι, πεπεισμένοι αενάως πως “λεφτά υπάρχουν” κι άνεση πολλή και κέφι και χαρά και περηφάνεια…

Πολιτικό προσωπικό και λαός, στα ευρωπαϊκά παζάρια της διαπραγμάτευσης και στις πλατείες της ελληνικής επικράτειας, ρίχνουμε ζεμπεκιές, παίζοντας τα ρέστα μας. Τάχα “μοιραίοι”, τραγικοί, σεκλετισμένοι ζορμπάδες, Δον Κιχώτες της cayenne. Μεγαλομανείς επαίτες, παραμυθιασμένοι νάρκισσοι, με νταούλια και ζουρνάδες, οργανοπαίκτες κι αρκουδιάρηδες, σεληνιασμένοι, ανυποψίαστοι φουκαράδες, ταπεινωμένοι και περήφανοι… Διεκδικούμε δικαιώματα χωρίς να κουβαλήσουμε ευθύνη˙ ζητάμε αξιοπρέπεια χωρίς να δείξουμε αιδώ˙ αγλαϊζόμαστε με βουτιές στο κιτς της οπαδίλας, στην παραζάλη φαντασιωδών επινικίων. Στις πλατείες! “Σε βλέπει η Μέρκελ και σπάει σαν κλαράκι/ γεια σου αλάνι Γιάνη Βαρουφάκη”… Μαγκάκια, τυπάκια, φτωχοδιάβολοι. Επαρχιώτες κι αδέσποτοι “πολίτες του κόσμου”… Ταλαίπωροι εσαεί…

Είμαστε όλοι το γκουβέρνο μας! Πάνε πια οι δικαιολογίες… Αν πέσουμε, θα πέσουμε μαζί, κανείς να μην αποποιηθεί την ευθύνη του…

Advertisements
This entry was posted in Εκεί που 'ναι κι οι άλλοι…. Bookmark the permalink.

4 Responses to Παίξε ζουρνά, να χορέψει το γκουβέρνο, να χορέψουμε κι εμείς!

  1. Vassilis says:

    Καλησπέρα. Αλλού συμφωνώ, αλλού διαφωνώ. Όπως και να’χει αναμένω από την κάθε κυβέρνηση σοβαρότητα και να κάνει το καλύτερο για όλον τον λαό και όχι μόνο για τους ψηφοφόρους του κόμματος. Η νέα κυβέρνηση καθότι προέρχεται από μικρό πολιτικό σχηματισμό και άντλησε μεγάλος μέρος των ψήφων από απελπισμένους και ανθρώπους που ζητούν λογική και δικαιοσύνη στα κοινά πράγματα, πιθανόν δεν θα πέσει στον φαύλο κύκλο των ρουσφετιών. Εξάλλου δεν έχει για να δώσει. Δεν υποστηρίζω την κυβέρνηση και είμαι εξίσου επιφυλακτικός με τις προηγούμενες. Όμως επειδή δεν συμφωνώ με τις γενικεύσεις του πρώτου πληθυντικού, να υπογραμμίσω ότι δεν είμαστε απατεωνίσκοι, δεν τα φάγαμε όλοι μαζί, αλλά καλούμαστε να πληρώσουμε όλοι.

    Ας πάρουμε όμως τα πράγματα με την σειρά.

    Το χρέος της Ελλάδας είναι στο 170 % του ΑΕΠ. Είναι 317 Δις. Είναι ένα χρέος μεγάλο και το οποίο είναι μη βιώσιμο, αλλιώς δεν θα υπήρχε λόγος να σταματήσουν να μας δανείζουν από την “ελεύθερη” αγορά και να καταφύγουμε στην Τρόικα. Γιατί; Επειδή το 2009, το χρέος ήταν 300 Δις και 130% του ΑΕΠ (με μεγαλύτερο ΑΕΠ και πριν το κούρεμα), χωρίς 1,6 εκατ. ανέργους και χωρίς τους άδικους και κοινωνιοκτόνους νόμους που θεσπίστηκαν τα τελευταία 5 χρόνια. Εάν σταμάτησαν το 2009 να μας δανείζουν γιατί ήταν μη βιώσιμο, τώρα τι το κάνει πιο βιώσιμο; Να θυμίσω ότι το κούρεμα που έγινε, επηρέασε κυρίως ομολογίες που διατηρούσαν Έλληνες ή κοινωνικά ασφαλιστικά και συνταξιοδοτικά ιδρύματα. Ιδρύματα τα οποία είχαν ήδη χάσει μεγάλο μέρος του αποθεματικού τους με την παρότρυνση-καταναγκασμό της πολιτικής ηγεσίας να παίξουν στην φούσκα του χρηματιστηρίου το 1999. Οι πολιτικοί και στις δύο περιπτώσεις υποχρέωσαν τα ιδρύματα να πετάξουν τα χρήματά τους. Στην πρώτη περίπτωση για να μην πατώσει το χρηματιστήριο και να ξαναβγεί το ΠΑΣΟΚ το 2000, ενώ στην άλλη γνωρίζοντας ότι σε 4-6 μήνες θα γινόταν “κούρεμα” του χρέους. Και αυτοί οι άνθρωποι ενεργούσαν παρανόμως, γιατί γνώριζαν και για το χρηματιστήριο και για το κούρεμα και διέπραξαν απιστία κατά του δημοσίου. Και τώρα κρύβονται πίσω από το λυτρωτικό “πολιτικό λάθος” και υποστηρίζουν ότι μπορούν να μας σώσουν.

    Γιατί λοιπόν με τα ίδια νούμερα κάποιοι υποστηρίζουν ότι είναι βιώσιμο και κάποιοι όχι; Μήπως είναι η γνώση των οικονομολόγων; Αφού ακόμη και αυτοί παραδέχονται ότι το παράδειγμα της Ελλάδας είναι αχαρτογράφητη περιοχή για αυτούς. Μήπως επειδή προσπαθούν να το δουν λογικά; Αφού η λογική του δανεισμού επ’ αόριστον (πληρώνοντας δηλαδή μόνον τόκους) είναι από την φύση της, το λιγότερο, προβληματική. Ποιος σου εγγυάται ότι το ποσοστό του χρέους θα είναι πάντα το ίδιο ή μικρότερο όταν, ουσιαστικά, το “κυρίαρχο” κράτος δεν έχει έλεγχο των επιτοκίων δανεισμού, των παραγώγων και των CDS, των τιμών των βασικών ειδών που έχουν εισαχθεί στο χρηματιστήριο κτλ; Με απλά λόγια, πως θα παίξεις και θα κερδίσεις με μία τράπουλα που έχει σημαδέψει ο αντίπαλός σου; Το ότι κάποιοι θεωρούν ότι οι αριθμοί βγαίνουν, είναι εύκολο, αρκεί να βλέπεις τα πάντα ως αριθμούς. Ακόμη και τους ανθρώπους. Και να υπόσχεσαι “ανάπτυξη”. Δεξιά ή αριστερή.

    Κάπου στο άρθρο μιλάει για τους Έλληνες που είχαν παραγωγή βόρειας Αφρικής και κατανάλωση βόρειας Ευρώπης. Αναρωτιέμαι ποιος έδινε τα χρήματα και εάν τελικά οι παραπάνω μισθοί που δόθηκαν ευθύνονται για το τεράστιο χρέος. Φοβάμαι ότι ακόμη και με τα καλύτερα μαγειρέματα θα διαπιστώσει κανείς ότι το ποσοστό του χρέους που δημιούργησαν οι υπερβολικοί μισθοί, ίσως δεν ήταν καν διψήφιος αριθμός. Αντιθέτως, η απελευθέρωση της αγοράς φαρμάκων το 2003 (δηλαδή να μην γίνονται υποχρεωτικά διαγωνισμοί για την προμήθεια υλικού) , κόστισε μέχρι και το 2009, πάνω από 70 δις. Οι ανώφελοι ολυμπιακοί αγώνες του 2004 και οι αδιαφανείς (και με την διαδικασία του κατεπειγόντως) διαδικασίες κόστισαν από 45-70 δις (ανάλογα με τον ποιόν θα πιστέψουμε, καθότι δεν έχει γίνει απολογισμός, ακόμη). Οι παράνομες δανειοδοτήσεις που έγιναν (τα λεγόμενα δανεικά και αγύριστα) υπολογίζονται σε τουλάχιστον 50 δις. Υπάρχουν κατάλογοι μέχρι τις μέρες μας, που παρουσιάζουν χρέη της τάξεως των 13 δις, μεγαλοεπιχειρηματιών προς τράπεζες. Πολλές από τις συγχωνεύσεις τραπεζών ουσιαστικά έγιναν για να διαγραφούν τέτοια χρέη. Αγροτική, Εμπορική, κτλ. Τέλος ας μην ξεχάσουμε τα εξοπλιστικά, τα οποία κόστιζαν στην Ελλάδα από την δεκαετία του 80 και κάθε χρόνο από 4- 8 δις. Όποιος αντέχει μπορεί να κάνει τις προσθέσεις.

    Ακόμη όμως και τα στοιχεία αυτά να είναι ανακριβή στο 50%, (να γιατί πρέπει να γίνει ένας λογιστικός έλεγχος) μπορούμε να καταλάβουμε τις συνέπειες και εξάγουμε μερικά συμπεράσματα. Η πρώτη συνέπεια είναι ότι η ανάγκη για ρευστό άμεσο και γρήγορο για να καλυφθούν όλα αυτά δεν έφερνε μόνο αύξηση του χρέους, αλλά και ανάλογο υψηλό επιτόκιο. Αυτό σημαίνει ότι ο “επενδυτής-επιχειρηματίας” που πήρε τα λεφτά και δεν τα επέστρεψε ποτέ, επιβάρυνε τριπλά των φορολογούμενο πολίτη. Γιατί πρέπει να πληρώσει το κεφάλαιο, τον υπέρογκο τόκο αλλά και την δυσπιστία και τον εξευτελισμό ως αενάως δανειζομένου. Η δεύτερη συνέπεια ήταν ότι για να καλύψουν την απάτη εις βάρος του λαού, έπρεπε να τον κάνουν να νιώσει συνυπεύθυνος. Ότι τα φάγαμε μαζί. Του δώσανε (πολλές φορές χωρίς καν να τα ζητήσει) μεγάλους μισθούς. Όπως βεβαίως σημείωσα πιο πάνω ελάχιστα συνέβαλε η μισθολογική αύξηση στο χρέος. Συνέβαλε σαφώς στο έλλειμμα του προϋπολογισμού. Δηλαδή στον επιπρόσθετο γρήγορο δανεισμό. Δυστυχώς όμως, συνέβαλε και σε κάτι ακόμη χειρότερο. Σε συνδυασμό με τις ανόητες(;) αποφάσεις της ΕΕ για την παραγωγική δομή της ΕΕ και των χωρών μελών, έκανε τους ανθρώπους να αφήσουν τα τις δουλειές τους, τις βιοτεχνίες τους και χωράφια τους, είτε δίνοντας επιδοτήσεις, είτε κάνοντας τα προϊόντα τους μη “ανταγωνιστικά”. Υπήρχε σχεδιασμός μείωσης του αγροτικού πληθυσμού της Ελλάδας από το 23% που ήταν την δεκαετία του 80 στο 10-12%. Γιατί άραγε; Και τώρα που το πέτυχαν, γιατί τα περίφημα αναπτυξιακά μοντέλα μιλούν ξανά για επιστροφή στην γεωργία; Γιατί έβαλαν την Κίνα στο παγκόσμιο οργανισμό εμπορίου; Τι συμφέροντα εξυπηρετούσαν; Πως δεν συνέδεσαν τα φθηνά Κινέζικα προϊόντα που κατέκλυσαν τις αγορές του κόσμου, με τον ταυτόχρονο καταποντισμό των τοπικών βιοτεχνιών – βιομηχανιών και τώρα τελευταία και των γεωργικών προϊόντων; Είναι τυχαίο ότι αυτό έγινε το 2001, δηλαδή μαζί με το Ευρω;

    Το γεγονός παραμένει ότι η Ελλάδα φαίνεται να χρωστάει 317 δις. Ασχέτως εάν εδώ υπάρχει απόκλιση της αλήθειας από την πραγματικότητα. Εδώ ακριβώς το επείγον δεν αφήνει χώρο και χρόνο για το σημαντικό. Και εδώ είναι που πατάνε οι δανειστές μας.

    Τι είναι λοιπόν το σημαντικό; Σε μία Ευρωπαϊκή Ένωση που δημιουργήθηκε ΟΧΙ για να υπηρετεί την οικονομία αλλά τους πολίτες της, έγιναν αποδεκτές λύσεις για την αντιμετώπιση των χρεών που αφενός μειώνουν τους λαούς τόσο μεταφορικά όσο και πραγματικά. Ιρλανδία, Βουλγαρία, Ελλάδα έχουν τεράστια κύματα μετανάστευσης και στην Ελλάδα πέρα από τις αυτοκτονίες, η μείωση της υγειονομικής δαπάνης και του τρόπου που έγινε, μειώνουν το προσδόκιμο από 5-10 χρόνια. Αφετέρου, η απόφαση ότι “η νέα δανειοδότηση από τa κράτη μέλη δεν είναι «ανάληψη των χρεών». Δημιουργεί νέα δάνεια, ανεξάρτητα των παλαιών και άρα δεν παραβιάζει το άρθρο 125.” είναι στην πραγματικότητα μία μετακύλιση του χρέους της Ελλάδας από ΙΔΙΩΤΕΣ ΚΑΙ ΤΡΑΠΕΖΕΣ στους ώμους των άλλων ευρωπαϊκών χωρών, και δεν ήταν παρά μία διατύπωση με άλλο τρόπο, αυτού που θεωρούν παράνομο. Ας ρωτήσουμε όμως το εξής. Γιατί όταν ένας επιχειρηματίας ή μία τράπεζα που αγοράζει ομόλογα και διαμορφώνει τα επιτόκια στο 10% (επειδή ακριβώς υπάρχει κίνδυνος να μην αποπληρωθούν), δεν αναλαμβάνει και τις συνέπειες, όταν τα πράγματα πάνε στραβά; Γιατί να αγοραστούν αυτά τα ομόλογα από την ΕΚΤ και να υποχρεώσουν τις χώρες να δανείσουν την Ελλάδα (με χρήματα μάλιστα που δανείζονται και οι ίδιες με υψηλό επιτόκιο) για να αγοράσει η Ελλάδα τα ομόλογα αυτά; Δηλαδή γιατί να γίνει αυτός ο κύκλος που προκαλεί μεγαλύτερα χρέη; Ήταν δομικό λάθος της ΕΕ, ή απλώς εξυπηρετούσαν σχέδια “επενδυτών”; Και εάν υπήρχε λάθος ή κενό, γιατί να μην το διορθώσουν; Γιατί να παραμείνουν στο λάθος; Γιατί δεν ρωτήθηκε η Ελλάδα για αυτό; Γιατί τα μνημόνια δεν πέρασαν ποτέ από την Βουλή; Γιατί έγιναν αυτές οι αλλαγές στην κυβέρνηση με μεγαλύτερη όλων την ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΗ του Παπαδήμα; (που πέρασε το 2ο και χειρότερο
    μνημόνιο και το κούρεμα;)

    Τέλος, θα ήθελα να σημειώσω 4 πράγματα επιγραμματικά.
    1. Ας καταλάβουν επιτέλους οι οικονομολόγοι τις έννοιες του πλούτου, του εργατικού δυναμικού και των χρημάτων όπως έχουν διαμορφωθεί τα τελευταία 30-40 χρόνια. Πως μαζεύονται τα χρήματα στις τσέπες των λίγων. Ίσως έτσι να καταλάβουν πως η έννοια του χρέους είναι μία έννοια εξίσου “ευέλικτη”. Είναι μία έννοια μόνον, η οποία δυστυχώς ορίζει την πραγματικότητα. Και ότι για αυτόν τον λόγο πρέπει να αλλάξει. Γιατί το μόνο ιερό είναι η ανθρώπινη ζωή.
    2. Οι συντάκτες των δύο άρθρων προσπαθούν να πείσουν για την νομιμότητα και την βιωσιμότητα του χρέους. Μιλούν ακόμη για ανάπτυξη και μεταρρυθμίσεις. Ας τα δεχτούμε όλα αυτά σαν ορθά. Το επείγον παραμένει. Και δεν είναι τα 8 δις τόκοι κάθε χρόνο, αλλά το γεγονός ότι το πληρώνει ο κόσμος με την ζωή του. Και αυτό δεν συμβαίνει μόνο στην Ελλάδα αλλά και σε όλο τον κόσμο, απλά σε διαφορετικό βαθμό. Τελικά μήπως αυτό και μόνο πρέπει να μας δημιουργεί υποψίες;
    3. Έχουμε ποτέ καταλάβει ότι η ίδια η δομή των τραπεζών, των “hedge funds” και των λοιπόν επενδύσεων είναι καταστροφική τόσο για την κοινωνία όσο και την οικονομία; Χρήματα που δημιουργούν χρήματα; Άνθρωποι που πλουτίζουν περισσότερο απλώς επειδή είναι ήδη πλούσιοι; Χωρίς να δουλεύουν ούτε μία ώρα, αλλά να ορίζουν κυβερνήσεις και κοινωνίες; Που κάνουν ανθρώπους να πεθαίνουν από την πείνα; Τέτοιου είδους “επενδύσεις” είναι εκτός των άλλων και ΑΝΗΘΙΚΕΣ.
    4. Είμαι κατά της πώλησης – “αξιοποίησης” κάθε δημόσιας περιουσίας-επιχείρησης. Θεωρώ αδιανόητο μία χώρα με ΑΕΠ 187 δις και μερικά εκατομμύρια πρόθυμούς να δουλέψουν, πολίτες, να χρειάζεται να πουληθεί έναντι ευτελούς ποσού και να πουλήσει τις υπηρεσίες των πολιτών της, με νομοσχέδια που μειώνουν τους μισθούς σε τέτοιο βαθμό που δεν επιτρέπουν ούτε τους φόρους να πληρώσεις, πόσο μάλλον να κάνεις οικογένεια και σχέδια για το μέλλον, και τελικά να ΜΗΝ ξεπληρώσει και τα δάνεια.
    Γιατί σε ένα ανατροφοδοτούμενο χρέος τον λόγο θα έχει πάντα ο δανειστής. Και εφόσον έχει πείσει τον κόσμο για την λογική του χρέους, θα συνεχίζει να παίρνει τους τόκους, για πάντα.

  2. vasargy says:

    Γεια σου Βασίλη! Σ’ ευχαριστώ για όσα λες! Είναι πολλά που δεν ήξερα και έμαθα. Κι επίσης, βρίσκω λογική σε ένα μεγάλο μέρος των λεγομένων σου (αν μπορώ να κρίνω). Αλλά, ας μην τα πάρουμε ένα-ένα, δεν έχει νόημα, διότι δεν είμαι ειδικός και κάθε άλλο παρά παντογνώστης… Δύο μόνο γενικές παρατηρήσεις.

    Όσα λες, με την πυκνότητά τους, μού ακούγονται σαν ένα μεγάλο μαξιμαλιστικό αφήγημα, που αν θέλουμε να το μεταφράσουμε σε πράξη, θα σημάνει δύο ενδεχόμενα: ή θα πρέπει να κυνηγήσουμε χίμαιρες (να αλλάξουμε την “ίδια τη δομή των τραπεζών, των “hedge funds” και των λοιπόν επενδύσεων, που είναι καταστροφική τόσο για την κοινωνία όσο και την οικονομία”. Ποιοι ακριβώς να την αλλάξουμε; Οι Έλληνες;… Δεν το προτείνεις, αλλά επισημαίνοντάς το, τι ακριβώς περιμένεις να κάνουμε; Ελπίζω να γίνομαι κατανοητός και να μη σε παρανοώ…) ή να κάτσουμε αδρανείς, αδρανοποιημένοι από το ίδιο το δυσβάσταχτο βάρος του μαξιμαλισμού μας. Όμως, η ίδια η ζωή έχει απαίτηση από μας να προχωρήσουμε στην πράξη και με ρεαλισμό. Εκτός κι αν αποφασίσουμε συλλογικά να αναληφθούμε στους ουρανούς, ως έθνος, καταγγέλοντας την κατάντια της ανθρωπότητας κλπ κλπ… Ήρωες και γενναίοι, θύματα του απολύτου, που δεν κατορθώσαμε να φέρουμε στη γη…

    Όσον αφορά στον πρώτο πληθυντικό (αν μαζί τα φάγαμε κλπ…). Το μέγεθος των ευθυνών δεν είναι ίδιο. Αλλά ευθύνη έχουμε όλοι μας. Κι όσο περνάει ο καιρός (μέσα στο περιβάλλον της κρίσης), τόσο περισσότερο βαθαίνει κι η δική μας ευθύνη. Για αναλογίσου: ποιοι κέρδισαν στις τελευταίες εκλογές;;; Εκείνοι που υποσχέθηκαν τα πάντα στους πάντες! Δηλαδή εκείνοι που παρουσίασαν ΤΡΑΓΙΚΗ ΟΜΟΙΟΤΗΤΑ με όλους εκείνους που περιγράφεις, εκείνους που μας κορόιδευαν για χρόνια και χρόνια (και οι οποίοι φέρουν το μεγάλο βάρος της ευθύνης για όσα μόνοι τους φάγανε). Ξέρουμε πια τι έγινε. Ξέρουμε ποιοι τα φάγανε. Κι εμείς ψηφίσαμε αυτούς που επέλεξαν να μη διαφοροποιηθούν κάθόλου από εκείνους τους κλέφτες, όσον αφορά στον τρόπο που πολιτεύονται. Μας θεωρούν κάφρους; Προφανώς. Κι εμείς τους δώσαμε κάθε πειστική απόδειξη πως είμαστε. Κι επιπλέον, με ποιους συντάσσονται οι νέοι φερέλπιδες κυβερνώντες (“πρώτη φορά αριστερά”); Με τον Πάνο Καμμένο! Τον άνθρωπο που φρόντισε να αναγγείλει εξοπλιστικά προγράμματα για τη χρεωκοπημένη ψωροκώσταινα (φαίνεται πως το ατομικό του κεμέρι άδειασε…). Και ποιον σκέφτηκαν προς στιγμήν για πρόεδρο; Τον Κώστα Καραμανλή!…

    Όχι Βασίλη, όλοι φταίμε. Απατεώνες αυτοί; Απατεωνίσκοι εμείς. Δυστυχώς. Άσε τις υπεκφυγές και τους εξωραϊσμούς. Ας αναλάβουμε την ευθύνη μας, ας συμπορευτούμε μ’ αυτούς που έχουμε και ψηφίζουμε κι ας αφήσουμε του μαξιμαλισμούς. Με τους Καμμένους; Με τους Καμμένους. Με τους Βαρουφάκηδες; Μ’ αυτούς, ναι. Δεν μπορώ να αλλάξω τα μυαλά των Ελλήνων, αλλά και πέραν τούτου, πολύ φοβάμαι πως τα ίδια μυαλά κουβαλώ κι εγώ, απλά δεν το βλέπω… Ας κάνουμε λοιπόν πέντε πραγματάκια προς μια στοιχειωδώς λογική κατεύθυνση, με συστολή και χωρίς φανφάρες, κι ας παραμείνει ο κόσμος αυτό το κωλοχανίο που είναι. Κάποιες φορές, για να πας μπροστά, πρέπει να κάνεις δεκάδες βήματα πίσω. Λίγο-λίγο, σιγά-σιγά κι ό,τι καταφέρουμε… Κουράστηκα να ακούω μαξιμαλιστικά αφηγήματα και μεσσιανικές προσδοκίες… Συγνώμη, δεν το λέω για σένα — ελπίζω να μη σε αδικώ.

  3. Vassilis says:

    Δεν ξέρω εάν θυμάσαι την ταινία του Βέγγου :” Θανάση πάρε τ’ όπλο σου”.
    http://youtu.be/tZQvD0eDTBQ Στο 45′ και για ένα λεπτό ακριβώς παρουσιάζεται ακριβώς τι συμβαίνει σήμερα στην Ελλάδα των δανείων. Στον κόσμο των δανείων.
    Δες το και εάν έχεις χρόνο δες και όλη την ταινία.

    Δεν νομίζω ότι το χρέος της Ελλάδας βρίσκεται μέσα στα όρια της λογικής ή του δικαίου. Γνωρίζω όμως μετά βεβαιότητας ότι ο τρόπος με τον οποίον ζητούν την αποπληρωμή του είναι ατελέσφορος και για αυτό παράλογος. Θέτει σε κίνδυνο την υπέρτατη αξία που είναι η ανθρώπινη ζωή και για αυτό είναι και άδικος και παράνομος ο τρόπος. Η λογική του δανειστή είναι να λάβει αυτά που νομίζει ότι του χρωστάνε. Πάση θυσία όμως; Τελικά όταν οι αξίες μπορούν να καταποντίζονται με μία κίνηση του δανειστή και μας μεταμορφώνει σε σκλάβους, μήπως πρέπει να αλλάξουμε πάση θυσία την σχέση μας με τον δανειστή; Είναι δυνατόν το χρήμα από εργαλείο να γίνεται αξία από μόνο του και να μας γίνεται δυνάστης;

    Σχετικά με το μαξιμαλιστικό αφήγημα. Δεν πειράζει και να το λες για μένα, ίσως να δίνω μεγαλύτερη αξία σε ιδέες από ότι στην υλοποίησή τους. Δεν ζούμε σε μία κοινωνία αγγέλων άλλωστε και πολλά μπορεί να πάνε στραβά και να μην τα λαμβάνω υπόψιν μου. Και στο κάτω κάτω, ακόμη και οι ιδέες δεν αξίζουν μία μπροστά στην ανθρώπινη ζωή. Αλλά και αυτό μια ιδέα είναι… Απλώς πιστεύω ότι πρέπει μερικές φορές να αγωνιζόμαστε για τον ίδιο τον αγώνα, ακόμη και εάν το αποτέλεσμα είναι αποφασισμένο. Έχει αξία.

    Όμως πριν την όποια δράση υπάρχει μία ιδέα. Πάντα πρέπει να ξεκινάμε με το βέλτιστο και κατά την υλοποίηση να κάνουμε τις υποχωρήσεις και τις διορθωτικές κινήσεις. Κατανοούμε ότι βρισκόμαστε μέσα σε ένα πηγάδι. Το αισθανόμαστε τουλάχιστον για 5 χρόνια. Εγώ πολύ περισσότερα. Τι μπορούμε να κάνουμε; Ξεκινάμε από τον ουρανό που βλέπουμε. Είναι αυτό μαξιμαλιστικό; Είναι ο παράδεισος μαξιμαλιστικός; Όχι, είναι ελπίδα. Ξέρουμε ότι δεν θα φτάσουμε στον ουρανό, αλλά μέσα από το πηγάδι δεν έχεις άλλη θέα εκτός από ουρανό. Εάν ρεαλισμός είναι να βλέπουμε μόνο την αντανάκλαση του ουρανού στο νερό του πηγαδιού, τότε δεν θα κάνουμε ποτέ σχέδια. Απλώς θα τσαλαβουτάμε προσπαθώντας να πιάσουμε τα αστέρια. Τότε και ο ουρανός θα είναι μόνο ουτοπία. Όμως δεν επιθυμεί κανείς τον ουρανό, ως προορισμό. Απλώς να βγει από το πηγάδι, στην επιφάνεια. Όπου το βλέμμα μπορεί να πάει μακριά. Έτσι και στην διαπραγμάτευση. Ζητάς πολλά για να λάβεις λιγότερα. Σε έναν ιστορικό χρόνο που θα φανεί εάν θα δικαιωθούν ή όχι για αυτές τις διαπραγματεύσεις, θα είναι ούτως ή άλλως πολύ αργά για αυτούς που θα έχουν φύγει πικραμένοι από αυτόν τον κόσμο και η ιστορία είτε θα τους αγνοήσει ή θα τους παρουσιάσει σαν έναν αριθμό θυμάτων. Πως είναι δυνατόν να συγκινούμαστε από τον αριθμό των θυμάτων του Β παγκοσμίου πολέμου και να μην νιώθουμε το ίδιο για τον συνάνθρωπό μας που ζει ή πεθαίνει ΤΩΡΑ δίπλα μας, τυλιγμένος στην κουβέρτα του στο δρόμο. Υπάρχει ένα όριο στο χρέος που μας επηρεάζει και οι πολιτικοί μας μέχρι πρότινος απλώς κινούσαν αυτό ο όριο πάνω από τα κεφάλια μας. Μας πνίγουν για να μας σώσουν.

    Πάντα έτσι ήταν. Η ιστορία έχει διδάξει ότι τα πράγματα πάντα αλλάζουν με επώδυνο τρόπο. Δεν θα γινόταν τίποτε, ούτε επαναστάσεις, ούτε αλλαγές στο δίκαιο. Θα είχαμε ακόμη βασιλεία και ο κόσμος θα δεχόταν την ζωή του ως κάτι έξω από εαυτόν. Η αλλαγές όμως γίνονται, αρκεί να το πιστέψει η πλειοψηφία του κόσμου. Γιατί σήμερα το άδικο υπάρχει, είναι συγκεκριμένο και επηρεάζει όλον τον πλανήτη. Δεν ξέρω εάν οι Έλληνες θα μπορούσαν να αποτελέσουν παράδειγμα με την διαπραγμάτευση που γίνεται. Μακάρι όμως. Μακάρι να είναι η αρχή. Γιατί από κάπου πρέπει να γίνει. Και εάν γίνει από πολλούς θα ευεργετηθούν όλοι. Εάν δεν πετύχει πιθανόν θα χάσει μόνον η Ελλάδα. Που όμως θα έχανε ούτως ή άλλως, σε βάθος 10-30 χρόνων.

    Εδώ εντοπίζω ίσως τη μόνη μας διαφορά. Όχι ότι δεν επιθυμούμε το καλό της πατρίδας μας, αλλά προβάλλουμε διαφορετικά αποτελέσματα στο μέλλον, των ίδιων πολιτικών αποφάσεων αντιμετώπισης του χρέους και της κρίσης. Της διαπραγμάτευσης, είτε από την ΝΔ είτε από τον ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό που ονομάζω εγώ ρεαλισμό είναι να διαμορφώσουμε την δική μας πραγματικότητα. Και δεν μιλώ πια για το χρέος μόνο. Το να ακολουθείς την απρόσωπη οικονομία του πλανήτη και με αυτόν τον τρόπο να αποδέχεσαι την αξία του και να προσθέτεις στην δυναμική του είναι καταστροφικό. Όχι μόνο για την οικονομία αλλά και για τον ίδιο τον πλανήτη. Για την ύπαρξη του ανθρώπου. Και ναι, σε έναν τέτοιο αγώνα προτιμώ να μην είμαι ρεαλιστής αποδεχόμενος την καταστροφική πορεία του πλανήτη ως αναπόφευκτη, αλλά να δρω με μία άλλη αντίθετη κατεύθυνση. Αυτήν της σωτηρίας. Με θυσίες, με λιτότητα, με προσευχή και ελπίδα.

    Και αυτό δεν έχει να κάνει με τον Συριζα τον Καμμένο ή τον Σαμαρά και τον Βενιζέλο. Όλοι τους ασχολούνται με την πολιτική και την οικονομία. Έχει να κάνει με την δική μας στάση ζωής. Από την δική μας αλλαγή, πρώτα. Απλώς πρέπει να μας επιτραπεί να ζήσουμε για να αλλάξουμε.

    Όσο για την συν-ευθύνη, εάν η ευθύνη εξαντλείται στο τι έχουμε ψηφίσει, υπάρχουν αρκετοί που ποτέ δεν ρίξανε ψήφο σε κόμματα που εκλέχθηκαν στο κοινοβούλιο. Ποτέ στην ζωή μου δεν αισθάνθηκα ότι κάποιος με εξέφραζε, έστω με το 50% των προγραμματικών δηλώσεών του. Πάντα αισθανόμουν, ακόμη και όταν δεν το έβλεπα καθαρά, ότι με κορόιδευαν. Ποτέ δεν πίστεψα στις υποσχέσεις τους. Η ευθύνη όμως δεν εξαντλείται πετώντας ένα ψηφοδέλτιο στην κάλπη. Τι έπρεπε να κάνω λοιπόν για να μην θεωρούμαι συνυπεύθυνος; Να φτιάξω δικό μου κόμμα; Δεν έχω τόσα χρήματα. Να αντισταθώ απεργώντας, με πορείες και συλλαλητήρια; Δεν δίνουν πια καμία σημασία. Με πιο δυναμικό τρόπο θέτοντας τον εαυτό μου εκτός νόμου; Δεν πιστεύω ότι η βία φέρνει αποτελέσματα. Άρα το δημοκρατικό μας πολίτευμα ουσιαστικά μου έχει αφαιρέσει το δικαίωμα να εκπροσωπούμαι, και εφόσον δεν ήμουν και πελάτης της, δεν κέρδισα ποτέ τίποτε. Άρα πόσο δημοκρατικό είναι το πολίτευμά μας; Απλώς μου ρίχνει την trickle down ευθύνη του “όλοι μαζί τα φάγαμε”. Ναι και εγώ φταίω, αλλά όχι για τις πολιτικές μου επιλογές. Όχι γιατί τα έφαγα μαζί τους. Φταίω γιατί δεν είμαι όσο κοινωνικός θα έπρεπε, δεν βοηθούσα ανθρώπους πιο συχνά και στο μέτρο που θα μπορούσα, γιατί δεν αγωνίστηκα πιο δυναμικά, γιατί ο τρόπος ζωής μου άλλαξε, αλλά όχι με βάση την πίστη μου. Έγινα μόνον αυτού του κόσμου.

    Ναι και εγώ έχω κουραστεί από τα αφηγήματα παντός είδους. Έχω κουραστεί από τις ψεύτικες υποσχέσεις. Ακριβώς επειδή η ζωή δεν βρίσκεται στην πολιτική ή στην οικονομία. Και όσο ασχολούμαστε να λύσουμε μόνον τα πολιτικά ελλείμματα και οικονομικά χρέη, απλώς γινόμαστε μέρος του αληθινού προβλήματος.

  4. vasargy says:

    “Πάντα πρέπει να ξεκινάμε με το βέλτιστο και κατά την υλοποίηση να κάνουμε τις υποχωρήσεις και τις διορθωτικές κινήσεις”. Συμφωνούμε. Σε όλα συμφωνούμε!

    Αν μιλάω για την ευθύνη μας, είναι γιατί βαρέθηκα να βλέπω αλαζόνες νεοέλληνες που πιστεύουν πως για όλα φταίνε πάντα “άλλοι” – ευρωπαίοι, έλληνες πολιτικοί, επενδυτές, παγκόσμιοι μηχανισμοί κοκ. Όμως, καταλαβαίνεις τι θέλω να πω και αντιλαμβάνεσαι το μερτικό της δικής μας ευθύνης – το περιέγραψες επαρκώς. Να ‘σαι καλά!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s