Τι συμβολίζει ο Ρωμανός;

Για ΡωμανόΠαρακολουθώ εδώ και μέρες όλο αυτό που μαίνεται στο διαδίκτυο και τον ευρύτερο δημόσιο χώρο γύρω από την υπόθεση του νεαρού παιδιού, του Νίκου Ρωμανού.

Από τη μια πλευρά, ένας κόσμος έτοιμος να συναγωνιστεί σε αμετροέπεια: “Ήρωας! Σαν τους ήρωες του 1821”, “ένα αδέσμευτο φρόνημα, που ενσαρκώνει τα ιδεώδη της ελευθερίας”, “τιτάνιος αγώνας ενάντια στο σύστημα!”

Από την άλλη πλευρά, ένας κόσμος έτοιμος να συναγωνιστεί σε κυνισμό και μίσος: “Ένα κωλόπαιδο του κερατά”, “Να ψοφήσει, το βρωμόσκυλο”…

Δύο παρατάξεις, δύο εκδοχές, αλλά ένα κοινό υπόστρωμα παθογένειας: η ελληνική κοινωνία αρνείται να δει την πραγματικότητα, αν δεν την τεντώσει στα άκρα (αν δεν τη γελοιοποιήσει, στην ουσία). Βλέπουμε δυστυχώς τον εαυτό μας μονάχα μέσα από την παραμόρφωση της ανεπίγνωστης γελοιοποίησης. Κάτι άλλο, βαθύτερο, ευκρινέστερο, δεν θέλουμε. Δεν το μπορούμε ίσως. Δεν μπορούμε να κρίνουμε τα πράγματα μέσα στα αληθινά τους μέτρα.

Ναι, ένα παιδί με φρόνημα και σθένος, αλλά συνάμα κι ένας παραβάτης που δεν διστάζει να πάρει καλάσνικοφ για να ληστέψει μια τράπεζα. Ναι, ένας παραβάτης, ένας κατάδικος, αλλά συνάμα κι ένας άνθρωπος, ένα παιδί με μάνα και πατέρα, που κινδυνεύει να χάσει τη ζωή του, αυτή τη ζωή που θα ‘πρεπε να προστατεύουμε όλοι και απέναντι στην οποία θα έπρεπε όλοι να συγκινούμαστε. Οι δύο αυτές (απλές έως απλοϊκές) οπτικές θα αρκούσαν για να μας κάνουν λιγότερο οξείς, λιγότερο ακραίους, σε όσα λέμε για το θέμα. Αλλά εμείς αρνούμαστε να είμαστε νηφάλιοι. Ακραία γελοιότητα…

Δημοφιλείς καλλιτέχνες και δημοσιολογούντες στοιχίζονται δημοσίως με τη μία ή την άλλη παράταξη. Γίνονται θεοί για τους μεν, προδότες για τους δε. Και το αντίστροφο. Οι μεν τους εξυμνούν, οι δε τους θάβουν κάτω από έναν οχετό υβρεολογίου! Και το αντίστροφο. Ακραία πόρωση (φανατισμός και ψυχασθένεια)…

Ο Νίκος Ρωμανός δηλώνει αναρχικός. Τους νόμους “μας” (όλων ημών των υπολοίπων) δεν τους δέχεται — θα ‘θελε να τους δει να γκρεμίζονται. Κάνει απεργία πείνας, διεκδικώντας ένα δικαίωμα. Είναι ένα δικαίωμα που απορρέει από ένα νόμο “μας”. Θέλει να φοιτήσει σε ένα πανεπιστήμιο, από αυτά που, κατά την αναρχική ιδεολογία, αποτελούν τα αποχαυνωτήρια των ανθρώπων, τα κέντρα όπου τα μυαλά ομογενοποιούνται, προκειμένου να υπηρετούν πειθήνια “το σύστημα”. Ο Νίκος Ρωμανός είναι ένας αναρχικός που θέλει να σπουδάσει… διοίκηση επιχειρήσεων! Κι είναι έτοιμος να πεθάνει γι’ αυτό!Ακραία αντίφαση…

Ακραία γελοιότητα, ακραία πόρωση, ακραίες αντιφάσεις.

Τι συμβολίζει ο Νίκος Ρωμανός και η υπόθεσή του;

Μα τίποτα δεν συμβολίζει. Απλά εικονίζει με ευκρίνεια ένα δημόσιο χώρο ανυπόληπτο, αφασικό και βαθιά παρηκμασμένο…

Advertisements
This entry was posted in Εκεί που 'ναι κι οι άλλοι…. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s