Χίτλερ ταχύτητας…

Χίτλερ...

Το εικαστικό είναι από τη μακέτα του εξωφύλλου του μυθιστορήματος του Timur Vermes, με τίτλο “Κοίτα ποιος ήρθε πάλι” (εκδόσεις Κλειδάριθμος 2013). Τα εύσημα στον μακετίστα! (δεν έχω το βιβλίο κι έτσι δεν έχω το όνομά του. Σε πρώτη ευκαιρία, θα επανορθώσω…).

Μιλούσα προχθές με κάποιον κι η συζήτηση ήρθε στους Τούρκους. Για να με πειράξει (ήξερε τι έχω γράψει σ’ αυτό εδώ το blog περί του θέματος) άρχισε να μου λέει πως ο Τούρκος δεν αλλάζει, είναι βάρβαρος εκ φύσεως.

Προσπάθησα, χωρίς επιτυχία, να εξηγήσω πως αν πιστεύουμε ότι κάποιος είναι εκ φύσεως βάρβαρος κι όχι εξ ιστορικοκοινωνικών εθισμών, τότε δεν διαφέρουμε και πολύ από τον τρόπο που ο Χίτλερ έβλεπε και αντιλαμβανόταν τα πράγματα. Βέβαια, συνέχισα, προφανώς κάτι άλλο υπονοούσε ο συνομιλητής μου… Εντούτοις, εκείνος μού διευκρίνισε ότι “ο Τούρκος έχει τη βαρβαρότητα στο DNA του”.

Ο συνομιλητής μου είναι άνθρωπος καλής θελήσεως και χριστιανός. Ωστόσο, ανεπίγνωστα, κάνει αυτό που πολύ συχνά κάνουμε όλοι μας: αδυνατούμε να δούμε τις πεποιθήσεις μας μέσα από το πρίσμα των προεκτάσεών τους, των αποτελεσμάτων τους˙ και κατά δεύτερον, αδυνατούμε να τις δούμε σε σύγκριση με τη χριστιανική μας πίστη. Δηλαδή, πολύ συχνά σπεύδουμε να υιοθετήσουμε θέσεις, χωρίς να τις δούμε στην προέκτασή τους (τι σημαίνουν αν γίνουν πράξη, τι αποτελέσματα έχουν;) και χωρίς να αναρωτηθούμε: ταιριάζουν αυτές οι θέσεις με αυτό που είναι το πολυτιμότερο μέσα μας αγαθό, δηλαδή με τη χριστιανική πίστη;

Με άλλα λόγια, ο συνομιλητής μου προφανώς δεν είχε σκεφτεί πως η φύση του ανθρώπου, μετά την ενσάρκωση του Χριστού, είναι δοχείο της θείας χάριτος. Κι αν ο άνθρωπος είναι εκ φύσεως βάρβαρος, είναι εντούτοις δυνητικά και εκ φύσεως άγιος. Εναπόκειται στον αγώνα του για το αν θα μπορέσει να μεταπηδήσει από τη βαρβαρότητα στην αγιότητα. Αλλά σε κάθε περίπτωση, αυτό είναι κάτι εφικτό, καθότι, με τη σάρκωση του Χριστού, αποτελεί πλέον μια δωρεά του Θεού στον άνθρωπο. Ο άνθρωπος, ο κάθε άνθρωπος, είναι πρωτίστως και κυρίως εικόνα του Θεού (έτσι πλαστήκαμε). Και μπορεί μάλιστα, να μεταπηδήσει από την εικόνα στην ομοίωση με τον Θεό. Αυτά τα δύο αποτελούν την πηγή της αμέριστης αγάπης και του σεβασμού μας απέναντι σε κάθε άνθρωπο.

Το να πιστεύουμε ότι κάποιοι άνθρωποι έχουν στο DNA τους τη βαρβαρότητα και άρα η φύση τους είναι δέσμια σ’ αυτή, δηλαδή δεν μπορούν να επιχειρήσουν αποτελεσματικά αυτό το άλμα προς την αγιότητα, υπονοούμε ανεπίγνωστα πως η σάρκωση του Χριστού ήταν αναποτελεσματική, ή ότι δεν αφορά σε όλους τους ανθρώπους, παρά μονάχα σε λίγους και εκλεκτούς. Υπονοούμε ακόμα πως κάποιοι άνθρωποι δεν είναι εικόνες του Θεού (ή ακόμα χειρότερα ότι πάνω στους ανθρώπους αυτούς εικονίζεται ένας βάρβαρος Θεός). Μια τέτοια πεποίθηση έρχεται σε ευθεία αντίθεση με αυτό που κατά τα άλλα υποληπτόμαστε και σεβόμαστε καίρια, τη χριστιανική μας πίστη. Βλέπουμε τους άλλους ανθρώπους ως παιδιά του Θεού, επειδή ακριβώς έχουν μέσα τους τη δυνατότητα να γίνουν Χριστοί, δηλαδή άγιοι. Το να αδυνατούμε να δούμε τον Τούρκο ως εν δυνάμει άγιο, ως παιδί του Θεού, είναι ανθρώπινο (υπάρχουν ποικίλες αδυναμίες μέσα μας). Όμως το να μην αναγνωρίζουμε αυτή μας την αδυναμία ως προσωπική μας ήττα, είναι άλλο πράγμα. Είναι άλλο πράγμα να αναγνωρίζουμε την αλήθεια της πίστης μας και με ταπείνωση να παραδεχόμαστε την αδυναμία μας απέναντί της, κι άλλο πράγμα να προσπαθούμε να δικαιώσουμε αυτή μας την αδυναμία, ερχόμενοι σε εσωτερική σύγκρουση με την ίδια τη χριστιανική μας ιδιότητα.

Πράγματι, τα πράγματα δεν είναι εύκολα στην πράξη. Σε προσωπικό επίπεδο, αδυνατούμε πολύ συχνά να ξεπεράσουμε τη συναισθηματική μας εμπλοκή με πρόσωπα και πράγματα. Υπάρχουν άνθρωποι στο καθημερινό μας περιβάλλον, που τους αντιπαθούμε, ενίοτε και ανεξήγητα. Άλλοι μας έχουν κάνει κακό, άλλους τους φθονούμε. Και σε άλλες περιπτώσεις, όταν πρόκειται για συλλογικές εθνικές ταυτότητες, αδυνατούμε να ξεπεράσουμε τα ιστορικά τραύματα που έχει επιφέρει ο ένας λαός στον άλλο. Όλα αυτά είναι ανθρώπινα και κατανοητά. Όμως, αν είμαστε χριστιανοί και θέλουμε αυτό να το φανερώνουμε στη ζωή μας, τότε θα πρέπει να κάνουμε συστηματική δουλειά μέσα μας και να επεξεργαστούμε κάποιες απαραίτητες έννοιες και ποιότητες, έτσι ώστε, παρά τις συναισθηματικές μας αδυναμίες, να μπορούμε σε κάθε στιγμή να στεκόμαστε ακέραιοι απέναντι στην χριστιανική μας ιδιότητα και να μην την προδίδουμε συνειδητά ή ασυνείδητα.

Αν δεν γίνει αυτή η επεξεργασία μέσα μας, αν δεν περάσουμε τις όποιες πεποιθήσεις μας μέσα από την κρησάρα της χριστιανικής μας ιδιότητας και δεν στοχαστούμε πάνω στις δυνητικές τους προεκτάσεις, ενδέχεται να έρχονται στιγμές που θα εκτινάσσεται αίφνης (κι ίσως αθέλητα) από το μέσα μας καζάνι, ρατσιστικός ατμός, ζεματιστός, σαν Χίτλερ ταχύτητας!

Advertisements
This entry was posted in Κατόψεις… χριστιανικές!. Bookmark the permalink.

One Response to Χίτλερ ταχύτητας…

  1. Μαρία says:

    Σας ευχαριστώ πολύ για αυτό το άρθρο…έχω πέσει και εγώ λίγο σε αυτήν την πλάνη, όχι με τους τούρκους αλλά με τους ψυχοπαθείς – ναρκισσιστές…επειδή έχω μελετήσει πάρα πολύ αυτό το θέμα και όπως το εξηγεί η επιστήμη ότι δηλαδή αυτοί οι άνθρωποι (που σκοτώνουν ψυχολογικά και σωματικά άπειρο κόσμο κάθε μέρα επί αιώνες και προκαλούν τόσο πόνο και κακό) γεννήθηκαν με λιγότερες νευρικές διακλαδώσεις στον εγκέφαλο και έτσι στερούνται συναισθημάτων. Γι αυτό και προκαλούν τόσο πόνο και χαλασμό χωρίς συνείδηση. Ομως το να πιστεύω ότι δεν υπάρχει σωτηρία για αυτούς τόσα χρόνια τελικώς δεν προσεύχομαι για να φωτισθούν και να αλλάξουν….με το άρθρο σας το κατάλαβα απόλυτα….

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s