Μαύροι ορίζοντες, μαύρες ψυχές και σκέψεις…

μαύρες σκέψειςΦαίνεται πως μαυρίζει ο ουρανός στην Ευρώπη. Τρομακτική η άνοδος της ακροδεξιάς…

Αν ξεπεράσουμε το πρώτο σοκ, θα καταλάβουμε το φαινόμενο — δεν είναι δα και ανεξήγητο˙ κάθε άλλο!

Στον πλανήτη γη συγκατοικούμε περίπου 7 δισεκατομμύρια άνθρωποι. Το έκτο και το έβδομο δισεκατομμύριο τα φορτώσαμε στον πλανήτη τα τελευταία 25 χρόνια (και μάλιστα με τον γρηγορότερο ρυθμό που έχει σημειωθεί ποτέ. Ενδεικτικά αναφέρω πως ενώ το δεύτερο δισεκατομμύριο του πληθυσμού μας κάναμε να το προσθέσουμε 150 χρόνια περίπου, για το έκτο χρειαστήκαμε μόλις 13 χρόνια και για το έβδομο μόλις 11!).

Το μεγαλύτερο μέρος αυτών των δύο δισεκατομμυρίων το γεννά η Ασία, η Αφρική και η Λατινική Αμερική. Η Ευρώπη γερνά, ο πληθυσμός της φθίνει. Κι έτσι, η Γηραιά Ήπειρος γίνεται δέκτης τεράστιου μεταναστευτικού ρεύματος από την Ασία και την Αφρική — διόλου παράδοξο: «η φύση αποστρέφεται τα κενά», καταπώς το λέει και το κοινότοπο λόγιο.

Όσο λοιπόν έρχονται στίφη μετανάστες στην Ευρώπη, τόσο περισσότερο οι γηγενείς Ευρωπαίοι φοβούνται, νιώθουν να απειλούνται. Και τι κάνουν; Ψηφίζουν όποιον εντέλλεται «Έξω οι ξένοι».

Αυτή είναι η υποδόρροια κοινή συνισταμένη της ανόδου της ακροδεξιάς σε όλη την Ευρώπη, είτε μιλάμε για ευημερούσες χώρες, όπως η Δανία, είτε μιλάμε για ασθενείς χώρες όπως η Ελλάδα. Σημασία δεν έχει πόσοι μετανάστες έρχονται στην Ελλάδα (πολλοί) και πόσοι στη Δανία (λίγοι ή συγκριτικά λιγότεροι). Σημασία έχει πόσο τρόμο δημιουργούν στους γηγενείς και πόση απήχηση βρίσκει η ακροδεξιά ρητορική. Και οι ολοένα αυξανόμενοι ρυθμοί μετανάστευσης ευνοούν τον τρόμο και τη δυσκολία προσαρμογής των γηγενών (υπολογίζεται πως με βάση τα σημερινά στατιστικά, ο μισός πληθυσμός της Ευρώπης το 2050 θα είναι μουσουλμανικός).

Πώς αλλάζει αυτό; Ή μήπως δεν αλλάζει;

Η μία λύση είναι να πιάσουμε να τουφεκίζουμε όποιον πλησιάζει την Ευρώπη ως οικονομικός (λαθρο)μετανάστης… Αυτό επαγγέλονται με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο (ριζοσπαστικότερα ή πιο πολιτισμένα) οι απανταχού της Ευρώπης ακροδεξιοί σχηματισμοί. Ας προσποιηθούμε ότι αφήνουμε στην άκρη την απανθρωπία μιας τέτοιας πρωτόγονης λύσης κι ας την κρίνουμε με βάση την αποτελεσματικότητά της: Τι θα πετύχει; Τίποτα. Απ’ τη στιγμή που, ως ήπειρος, δεν γεννάμε πληθυσμό για να καλύψει τα εδάφη που αφήνουμε ακάλυπτα, όσο μπαρούτι και να χρησιμοποιήσουμε, αργά ή γρήγορα τα εδάφη αυτά θα καλυφθούν από άλλους. Όσους τοίχους και να υψώσουμε, η ροή δεν θα εμποδιστεί.

Η δεύτερη λύση είναι να πιάσουμε τους Ευρωπαίους και να τους πείσουμε να κάνουν περισσότερα παιδιά… «Πολιτικές μείωσης της υπογεννητικότητας» λέγεται αυτό, αλλά δεν είμαι βέβαιος πόσο αποτελεσματική μέθοδος είναι: εφαρμόζεται σε πολλές χώρες τα τελευταία 25 χρόνια, δίχως αξιοσημείωτες επιτυχίες. Εντούτοις, ΟΚ δεν είναι κακή ως λύση, αν υποθέσουμε ότι μπορούμε να κάνουμε κάτι περισσότερο απ’ ό,τι τα τελευταία 25 χρόνια προς αυτή την κατεύθυνση (που πολύ αμφιβάλλω) και αν, εν πάση περιπτώσει, πεισθούμε πως το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε ενώπιον του φόβου, είναι το σεξ…(πράγμα που ακούγεται —και είναι— γελοίο). (Και μια πρόσθετη δυσκολία: δεν αρκεί να αυξηθούμε εμείς, πρέπει να μειωθούν και οι «άλλοι», οι «απρόσκλητοι», οι οποίοι όμως γεννούν με ρυθμούς άπιαστους ακόμα κι από τις πιο αισιόδοξες δικές μας επιδόσεις, πράγμα που μας παραπέμπει στην απαράδεκτη πρώτη λύση…).

Η τρίτη λύση είναι να μάθουμε να ζούμε μαζί με τους μετανάστες: να ευνοήσουμε πολιτικές που θα τους ενσωματώνουν στις ευρωπαϊκές κοινωνίες και δεν θα τους γκετοποιούν, δεν θα τους απομονώνουν. Σίγουρα σηκώνει πολλή συζήτηση το ποιες είναι αυτές οι πολιτικές και πώς εφαρμόζονται και πόσους μετανάστες «χωράει» κάθε χώρα κ.ο.κ. Επίσης πολλή συζήτηση χωράει γύρω από τα αποτελέσματα που έχουν οι ανάλογες μέχρι σήμερα προσπάθειες και πρακτικές. Εντούτοις, θεωρητικά μιλώντας, αν αποστρεφόμαστε το αίμα και τον πόλεμο ενάντια στην πλημμυρίδα των πενήτων εξ ανατολάς και νότου, και αν θεωρούμε απίθανο το ενδεχόμενο αναστροφής της υπογεννητικής τάσης, η τρίτη αυτή λύση μοιάζει σχεδόν μονόδρομος.

Ενσωμάτωση σημαίνει να επιτρέψεις σταδιακά (και προσεκτικά) στον λαθρομετανάστη να ζήσει ισότιμα ως ευρωπαίος πολίτης (με δικαιώματα και υποχρεώσεις). Αυτό σημαίνει πως πρέπει να τον αποτρέψεις από το να ζήσει απομονωμένος σε ανήλιαγα γκέτο συμπατριωτών του, όπου ακμάζει η ανέχεια, σιγοκαίνε τα πάθη του φθόνου για τους «πλούσιους» Ευρωπαίους και καλλιεργείται ο θρησκευτικός φανατισμός. Πώς το αποτρέπεις αυτό; Ρίχνοντας φως στα γκέτο, φέρνοντας στον δημόσιο χώρο τις περίκλειστες κοινότητες, προωθώντας την όσμωση των πληθυσμών και όχι τον αλληλοαποκλεισμό τους. Παράδειγμα: αντί οι μουσουλμάνοι να λατρεύουν τον Θεό τους και να διδάσκονται την πίστη τους σε υπόγεια τζαμιά και διδασκαλεία (άγνωστα και ακαταλογογράφητα από το κράτος), όπου διδάσκεται Κύριος οίδε τι και πώς, καλύτερο είναι να φέρεις αυτά τα τζαμιά και τα διδασκαλεία στον δημόσιο χώρο. Φτιάξε δημόσια τζαμιά και διδασκαλεία, προσβάσιμα απ’ όλους, άρα ελέγξιμα από τον δημόσιο χώρο, υποκείμενα στη διαβούλευση, την κριτική και την όσμωση.

Ωραία λέγονται όλα αυτά, αλλά πόσο εύκολα είναι; Καθόλου εύκολα. Είναι πολύ δύσκολα. Ειδικά σε χώρες όπως η Ελλάδα, όπου τα οικονομικά προβλήματα είναι τρομακτικά. Κι επιπλέον, τέτοιες λύσεις απαιτούν νηφαλιότητα, περίσκεψη, τόλμη. Απαιτούν να νικήσουμε τον φόβο που αυτόματα εγείρεται μέσα μας ενώπιον του «ξένου», του «άγνωστου», του «μη δικού μας». Απαιτούν παιδεία και καλλιέργεια (ψιλά γράμματα δηλαδή…). Και η δυσκολία είναι ακόμα μεγαλύτερη ως προς το εξής: όσο περισσότερο κάποιοι θα παλεύουν να εφαρμόσουν (δύσκολες) πολιτικές ενσωμάτωσης, τόσο περισσότερο κάποιοι άλλοι θα καταφεύγουν σε (εύκολες) ρητορικές μίσους και λαϊκισμού.

Είμαστε σε φάση που οι λαοί της Ευρώπης επιλέγουν τις εύκολες ρητορικές και αρνούνται τις δύσκολες πολιτικές. Αναμενόμενο. Το να νικήσουμε την ευκολία, τον λαϊκισμό και τη φτηνότερη εκδοχή του ψυχισμού μας, θέλει πολλή δουλειά. Αλλά δεν είναι ακατόρθωτο. Τίποτα δεν είναι ακατόρθωτο. Θα παλέψουμε με τη δύναμη των λόγων και του λόγου μας να σπρώξουμε τα πράγματα προς τους ανοιχτούς ορίζοντες της δύσκολης, αλλά αναγκαίας συνάντησης με τους «άλλους», του άγνωστους (μουσουλμάνους εν προκειμένω) αδερφούς — συνάντηση που κρύβει όμορφες εκπλήξεις και υπόσχεται ανθρώπινες συμβιώσεις. Θα παλέψουμε μέχρι τέλους να διώξουμε από μέσα μας μαύρους ορίζοντες, μαύρες ψυχές και σκέψεις…

Advertisements
This entry was posted in Εκεί που 'ναι κι οι άλλοι…. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s