Η μεγάλη ευεργεσία της αρρώστιας

φόβος-εμπιστοσύνηΑν σταθούμε για λίγο (όσοι λογίζουμε τους εαυτούς μας χριστιανούς), αν επιχειρήσουμε μια μικρή παύση του καθημερινού βίου, που κυλάει μέσα σε ακατάπαυστες μέριμνες και σκοτισμούς, και μπορέσουμε σε μια στιγμή ενατένισης και ουσιαστικής ενδοσκόπησης, να κοιτάξουμε τη ζωή μας προς τα πίσω, τα καβαφικά «σβησμένα κεριά» που αφήνουμε στο διάβα μας, τότε θα διαπιστώσουμε πιθανόν δύο αλήθειες. Μία φωτεινή και μία δυσάρεστη.

Η πρώτη αλήθεια είναι πως η μέχρι τώρα ζωή μας είχε σε κάθε της στροφή, σε κάθε της γωνιά τη σφραγίδα της παρουσίας του Θεού. Μέσα από τις ευτυχείς ή τις δυστυχείς μας στιγμές, διαφαίνεται το χέρι του Θεού είτε να παρηγορεί, είτε να παροτρύνει, ή να βρίσκει λύσεις, να ανοίγει διεξόδους, να εμφανίζει πρόσωπα, να δημιουργεί καταστάσεις, να χαράζει πορείες, να διαμορφώνει ψυχισμούς, να καλλιεργεί προτάσεις και επιλογές, να φωτίζει κατευθύνσεις, να διευκολύνει συνεργασίες, φιλίες, ανταμώματα… Η πρώτη λοιπόν αλήθεια, η φωτεινή, είναι ότι ο Θεός, από τη στιγμή που αποφασίσαμε να Του δοθούμε (έστω απλώς και “με τα λόγια”), στάθηκε στο πλάι μας συνοδοιπόρος.

Η δεύτερη αλήθεια, η δυσάρεστη, είναι ότι ποτέ δεν Του αφιερώσαμε την εμπιστοσύνη μας ακέραια. Εκείνος έδειχνε πιστότητα στο πλάι μας (μια πιστότητα που κι εμείς, κοιτάζοντας πίσω στη ζωή μας, επαληθεύουμε), αλλά εμείς δεν Τον εμπιστευόμασταν επαρκώς. Ή για να το πω καλύτερα: εμείς πάντοτε είχαμε μέσα μας πολύ φόβο απέναντι στις δικές μας δυσκολίες και τα προβλήματα, και πολύ λίγη εμπιστοσύνη στις δικές του λύσεις και φροντίδες. Ποτέ δεν του αφεθήκαμε όπως αφήνονται τα παιδιά στη βραδυνή αγκαλιά των γονιών τους. Βέβαια, πάντοτε σκεφτόμασταν ότι ο Θεός μάς φροντίζει, αλλά αυτή η σκέψη του μυαλού, μολονότι κάπως μάς ανάπαυε, δεν έφτανε να σκάσει σαν κύμα ασφάλειας στην καρδιά μας. Λίγο εμπιστευόμασταν, πολύ φοβόμασταν.

Έχω την αίσθηση πως αυτό το ισοζύγιο φόβου και εμπιστοσύνης, έχει τη δυνατότητα να το ανατρέψει (θετικά ή αρνητικά) η αρρώστια. Μιλώ για τη σοβαρή αρρώστια, αυτή που ορθώνει μπροστά μας το φάσμα του θανάτου, της απώλειας, της καίριας αλλαγής της ζωής (είτε της δικής μας, είτε των πολύ προσφιλών μας προσώπων). Μια τέτοια αρρώστια, εξαιτίας της οριακότητάς της, πηγαίνει τα πράγματα στα άκρα: ή θα αφεθείς πια στην εμπιστοσύνη αναγκαστικά κι απομένει να δεις πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα με τη δική Του νεύση, ή θα παραδοθείς στον φόβο και θα καταρρεύσεις. Η αρρώστια παρέχει αυτή τη μεγάλη ευεργεσία. Δεν σου αφήνει το περιθώριο να τα συνδυάζεις όλα — και λίγη πίστη και πολλή απιστία. Ή μάλλον δεν σου αφήνει το περιθώριο για διαμφισβητούμενα ισοζύγια. Ή θα κάνεις πέρα τις ελπίδες και θα παραιτηθείς, ή θα αγκαλιάσεις την εμπιστοσύνη και θα καλωσορίσεις κάθε έκβαση, ως την πλέον κατάλληλη για σένα και τους άλλους (ενδεχομένως μέσα από δρόμους που τους φαντάζεσαι -και είναι!- αυτονόητα θλιβεροί, κι έπειτα αποδεικνύονται αναπάντεχα ευλογημένοι…).

Αν λοιπόν έχω δίκιο (κι αν δεν είναι όσα γράφω, απλά στοχασμοί κάποιου που δεν έχει συναντήσει κάποια σοβαρή ασθένεια), τότε αυτή είναι η μεγάλη ευεργεσία της αρρώστιας: αναδιατάσσει μέσα σου τα ισοζύγια!

Advertisements
This entry was posted in Κατόψεις… χριστιανικές!. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s