Μισείς τον Τούρκο;

murderer-ataturkΘυμάμαι όταν ήμουν παιδί, στις πρώτες τάξεις του Δημοτικού, το αγαπημένο μας παιχνίδι στην αυλή του σχολείου ήταν να παίζουμε πόλεμο: Έλληνες εναντίον Τούρκων! Χωριζόμασταν σε δύο ομάδες και πολεμάγαμε μεταξύ μας. Κι ήταν δεδομένο ότι εμείς ήμασταν οι “Έλληνες”, ενώ οι άλλοι, της άλλης ομάδας (ή του άλλου τμήματος), ήταν οι “Τούρκοι”… Βέβαια, στην πορεία αποδεικνυόταν πως και οι “άλλοι” είχαν πανομοιότυπη εντύπωση για την ταυτότητά τους σ’ εκείνες τις μαθητικές πολεμικές συρράξεις, πράγμα που οδηγούσε συχνότατα σε τραγελαφικές καταστάσεις και εκατέρωθεν εκτοξεύσεις μομφών επί δοσιλογισμώ — εντάξει, ως εξάχρονα, δεν το εκφράζαμε ακριβώς έτσι…

Μεγαλώνοντας πάντως συνειδητοποίησα πόσο παγιωμένο μέσα μου είναι ένα βαθύ αίσθημα (να μην πω “μίσους”, να μην πω “αντιπάθειας”, πάντως σίγουρα:) καχυποψίας απέναντι στους Τούρκους. Ή μάλλον όχι. Ας μην εξιδανικεύω τα πράγματα. Πρόκειται για μίσος. Πρόκειται για βαθιά αντιπάθεια…

Σήμερα, που θέλω να πιστεύω πως το μυαλό μου είναι κάπως ωριμότερο από κείνο του εξάχρονου εαυτού μου, η συνειδητοποίηση αυτού του αισθήματος με εξοργίζει. Ως χριστιανός, αρνούμαι να έχω φωλιασμένα μέσα μου τέτοια αισθήματα. Αρνούμαι να τα καλλιεργώ, ως σύστοιχα τάχα με τον πατριωτισμό μου. Τέτοιο πατριωτισμό δεν τον θέλω… Εγώ θέλω μέσα μου να υπερισχύει η χριστιανική μου ιδιότητα έναντι κάθε άλλου προσωπείου του σχήματος του κόσμου τούτου, που “παράγει”.

Προσχηματικές “ιστορικές” αφηγήσεις, βουτηγμένες στις συναισθηματικές νοθεύσεις, με αφήνουν αδιάφορο. Με ενδιαφέρει η ιστορία. Όχι τι έκαναν οι “κακοί” Τούρκοι στους “καλούς” Έλληνες ή το αντίστροφο. Με ενδιαφέρει η ιστορία, όπως διδάσκεται στα πανεπιστήμια (και μάλιστα —συγχωρέστε με— κυρίως του εξωτερικού), όχι όπως πλάθεται στα ιδεολογικά μπλέντερ της επαγγελματικής πατριδοκαπηλείας και του χύδην λαϊκισμού.

Έχω κι εγώ παιδιά πλέον. Και δεν επιθυμώ κανένα σύστημα εκπαίδευσης να τους μεταδώσει το μίσος που μετέδωσαν σε μένα τα σχολικά μου χρόνια. Δεν θέλω τα παιδιά μου να μάθουν να μισούν. Κι οποιαδήποτε πολιτική υποστηρίζει αυτή μου την επιθυμία —ανεξάρτητα από τα κίνητρα που έχει πίσω της (αγνά, ή δόλια, ή “δόλια” κατ’ επινόηση των τάχα “υποψιασμένων” πατριδοκάπηλων)— ναι, η οποιαδήποτε τέτοια πολιτική θα με βρίσκει υποστηρικτή της. Για να μάθουμε ίσως κάποτε τα παιδιά μας να μη μισούν τον Τούρκο. Καλύτερα: να μη μισούν κανένα…

Advertisements
This entry was posted in Κατόψεις… χριστιανικές!. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s