Με τον Χριστό στα κάγκελα…

 

Παραλυτικός

Healing of the Paralytic by John Armstrong

Κυριακή του παραλυτικού χθες. Η ιστορία που διαβάστηκε στο ευαγγέλιο, γνωστή: Τέσσερις άνθρωποι φέρνουν στον Χριστό έναν άνθρωπο παράλυτο. Λόγω της πολυκοσμίας αδυνατούν να Τον πλησιάσουν. Εν τέλει, ξεπερνούν τους περιορισμούς: ανεβαίνουν στη σκεπή, χαλάνε τα κεραμμύδια και κατεβάζουν με σκοινιά μπροστά στον Ιησού, το κρεβάτι του φίλου τους. Εκείνος, βλέποντας την πίστη τους, λέει στον παραλυτικό «Παιδί μου σού συγχωρέθηκαν οι αμαρτίες».

Μπροστά στο γεγονός βρίσκονται κάτι γραμματείς… «Μα πώς μιλάει αυτός έτσι, προσβάλοντας τον Θεό», συλλογίζονται μέσα τους, «Ποιος μπορεί να συγχωρεί αμαρτίες; Μόνον ένας, ο Θεός». Ο Ιησούς βλέπει τις σκέψεις τους. «Γιατί κάνετε αυτές τις σκέψεις στο μυαλό σας;», τους λέει, «Τι είναι ευκολότερο να πω στον παράλυτο; “Σου συγχωρούνται οι αμαρτίες” ή “σήκω πάρε το κρεβάτι σου και περπάτα;”. Για να μάθετε λοιπόν ότι ο Υιός του Ανθρώπου έχει την εξουσία να συγχωρεί πάνω στη γη αμαρτίες… —γυρνάει προς τον παράλυτο— …σήκω πάρε το κρεβάτι σου και πήγαινε σπίτι σου». Κι οι περιορισμοί αίρονται, ο παραλυτικός ελευθερώνεται…

Πάντα μού άρεσε σ’ αυτό τον διάλογο ένας μικρός συμβολισμός: οι γραμματείς βάζουν με το μυαλό τους θεωρητικά ερωτήματα. Ο Χριστός το αντιλαμβάνεται. Και τους θέτει με τη σειρά Του, άλλο ένα θεωρητικό ερώτημα. Κι αντί να πιάσει θεωρητικό κουβεντολόι μαζί τους, αφήνει ξεκρέμαστη τη θεωρία και στρέφεται στην πραγματική ζωή, αυτή ενός ανθρώπου πονεμένου, περιορισμένου από την αναγκαιότητα, και δίνει μια απάντηση στην πράξη, στην ίδια τη σάρκα του ανθρώπινου βίου.

Αυτό σημαίνει, νομίζω, πως αν αναζητάμε τον Χριστό στο μυαλό μας, θα σκουντουφλάμε διαρκώς σε επινοήσεις ερωτημάτων. Αντιθέτως, αν βαλθούμε να Τον αναζητήσουμε στην πραγματική ζωή, εκεί που αλέθεται η καθημερινότητα με την ανάγκη, ο πόνος με το παράπονο, το έλλειμα με την προσμονή, τότε θα Τον δούμε όχι μόνο ως Δάσκαλο, αλλά και ως Ελευθερωτή — ελευθερωτή από τα κάγκελα των ποικίλλων περιορισμών… Ανοιχτά μάτια, απαιτούνται! Αισθήσεις ζωηρές, μυαλό ασκότιστο από θεωρητικά στραμπουλήγματα… Κι η ζωή, από μόνη της, θα μας φανερώσει Πρόσωπα ανείδωτα! Εκεί, στις πιο οδυνηρά συγκεκριμένες γωνιές της ίδιας της ζωής μας, στα κάγκελα των περιορισμών μας, εκεί ανταμώνει η ανάγκη μας τη δική Του ελευθερία!

Advertisements
This entry was posted in Κατόψεις… χριστιανικές!. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s