Τι απέγιναν άραγε οι αγανακτισμένοι;…

AGANAKTISMENOI_PAME_PLATEIAΤο 2011 κρατούσα ημερολόγιο. Το έγραφα σε δεύτερο πρόσωπο, προς τον νεογέννητο (τότε) γιο μου — θα ήθελα κάποτε να το διαβάσει σαν ένα μεγάλο γράμμα του μπαμπά του από το παρελθόν.

Πρόσφατα το ξαναχάζευα. Σας μεταφέρω εδώ τι είχα γράψει τότε για τους αγανακτισμένους…

« 2 Ιουνίου 2011

Σκεφτόμουν χθες πως αν ποτέ διαβάσεις αυτά τα κείμενα, θα αναρωτηθείς ίσως, βλέποντας τις ημερομηνίες, πώς είναι δυνατόν εγώ να σου γράφω για χίλια δυο άλλα πράγματα και να αποσιωπώ ό,τι (τραγικό ή δυνάμει τραγικό) συμβαίνει στον τόπο τριγύρω. Θέλω να πω ότι, όταν εσύ θα διαβάσεις ενδεχομένως ετούτη τη γραφή, η υπόθεση που “παίζεται” αυτό τον καιρό στην Ελλάδα, θα έχει γίνει ιστορία κι ίσως ιστορία σημαντική, από κείνες που τις γιορτάζουν τα παιδιά στα σχολεία, κι ίσως εύλογα να αναρωτιέσαι: “Μα καλά, αυτός τι έκανε όλο εκείνο τον καιρό; Έγραφε ημερολόγια;”. Δεν θα μου έκανε εντύπωση να σκέφτεσαι έτσι, ειδικά αν τα πράγματα στον τόπο μας πάρουν δραματική έκβαση στο προσεχές μέλλον και γίνουν εορτάσιμο παρελθόν, όταν εσύ θα ζεις το ενήλικο παρόν σου. Και δεν θα μου έκανε εντύπωση, διότι έχω κι εγώ συλλάβει τον εαυτό μου να αναρωτιέται πού ήταν και τι έκανε κι ο δικός μου πατέρας κατά τη διάρκεια της χούντας των συνταγματαρχών (1967-1974)… Δεν αναρωτήθηκα ποτέ, κατηγορώντας τον. Απλώς αναρωτήθηκα: “Πώς ήταν; Πώς σκεφτόταν; Σε τι συμμετείχε; Τι παρακολουθούσε; Με τι καταγινόταν;”. Αλλά εν πάση περιπτώσει, αυτό δεν έχει και τόση σημασία…

Όσον αφορά την παρούσα κατάσταση στη χώρα, νομίζω πως βρισκόμαστε μπροστά σε μια ολότελα απρόβλεπτη κατάσταση. Εδώ και οχτώ μέρες έχουν αρχίσει να συγκεντρώνονται στο Σύνταγμα και τις μεγάλες πλατείες των ελλαδικών πόλεων “αγανακτισμένοι”. Οι συγκεντρώσεις τους είναι ειρηνικές προσώρας. Κάθε λίγο και λιγάκι όμως, σε άλλες περιστάσεις (ομιλίες, πολιτικές συγκεντρώσεις, παρουσιάσεις βιβλίων) οι πολιτικοί προγκάρονται, συναντούν ύβρεις και προπηλακισμούς και εντέλει φυγαδεύονται άρον άρον, τραυματισμένοι ή μη. Γενικά, υπάρχει κάτι που βράζει. Η πολιτική σκηνή χρειάζεται σίγουρα κατεδάφιση. Αλλά δεν ξέρω πώς μπορεί αυτό να γίνει, χωρίς να συμπαρασύρει και το πολιτικό μας σύστημα. Και δεν ξέρω πώς θα μπορούσε να γίνει αναίμακτα… Κι αν είναι να χυθεί αίμα, τότε τα πράγματα σίγουρα θα δυσκολέψουν. Θα δυσκολέψουν πολύ. Βέβαια, μπορεί και όλα αυτά να είναι απλά φοβίες – πάντα έχουμε την τάση οι άνθρωποι να φοβόμαστε το χειρότερο, όταν διακυβεύονται πράγματα ή πρόσωπα που αγαπάμε. Εν πάση περιπτώσει, εσύ που διαβάζεις τώρα αυτές τις γραμμές, θα πρέπει να ξέρεις τι απέγινε εκείνο το καλοκαίρι του 2011 στην Ελλάδα, ή το 2012 ή όποτε είναι να συμβεί αυτό που θα αλλάξει την όψη του τόπου, αυτό που προσδοκούμε, μπας και αρχίσουμε να ελπίζουμε και πάλι σε κάτι. 

Προς το παρόν, το μόνο που προσδοκώ και ελπίζω είναι να μπορώ μέχρι την ενηλικίωσή σου να σου προσφέρω όση προστασία και ασφάλεια θα ήθελε κάθε πατέρας για το παιδί του. Τρέμω στην ιδέα πως δεν θα μπορώ ίσως να σε προστατεύσω ή να σε φροντίσω, ώστε να μεγαλώσεις όπως πρέπει…

Ίσως να αναρωτιέσαι κι εσύ τι κάνω εγώ μέσα σε ένα τέτοιο περιρρέον κλίμα στη χώρα. Λοιπόν: εγώ δεν συμμετέχω στους “αγανακτισμένους”, ούτε σε κάποια άλλη ακτιβιστική εκδήλωση. Δεν μου αρέσουν οι “αγανακτισμένοι”, όχι επειδή είναι άδικη η αγανάκτισή τους, αλλά επειδή, έτσι όπως εκδηλώνεται, αποτελεί την άλλη όψη του κακού εαυτού μας, την όψη που μάς έχει φέρει εδώ που είμαστε σήμερα… Απ’ ό,τι λένε όσοι τους έχουν δει, οι “αγανακτισμένοι” μαζεύονται στις πλατείες, ως “εναλλακτικό γκρουπούσκουλο”, τύποι με κιθάρες και “ιδέα” και χορεύουν και πετάνε οργισμένα συνθήματα και γενικά αντιμετωπίζουν την όλη κατάσταση με τον τρόπο που λίγο πολύ αντιμετωπίζουμε τα πράγματα οι Έλληνες τα τελευταία τριάντα χρόνια: με ελαφρότητα. Ίσως τους αδικώ. Υπάρχουν και άλλοι κοντά τους, με σοβαρά προβλήματα και υγιή θυμό. Κάποιος δημοσιογράφος διέκρινε στη συνάθροιση το “Άνω Σύνταγμα” (αυτό μπροστά στον άγνωστο στρατιώτη) και το “Κάτω Σύνταγμα” (αυτό στις σκάλες του μετρό). Το πρώτο είναι το κάπως “ελαφρό”. Το δεύτερο είναι το “συνειδητοποιημένο”. Δεν ξέρω αν έχουν νόημα τέτοιες διακρίσεις και δεν ξέρω αν τελικά βγει τίποτα από όλο αυτό. Πιθανώς, απλώς να ξεφουσκώσει και να διαλυθεί στα εξών συνετέθει (δηλαδή στην εφήμερη αγανάκτηση, την προϋπάρχουσα αδιαφορία, τον κατασταλτικό ωχαδελφισμό και την ανώριμη επιπολαιότητα). Τριάντα χρόνια μάθαμε να “περνάμε καλά”. Και τώρα, στη διαμαρτυρία μας (επειδή ξεβολευτήκαμε) θέλουμε και πάλι να “περάσουμε καλά”, κι έτσι κουβαλάμε και τις κιθάρες μας και το χαβαλέ μας. Τα παιδιά που συγκεντρώνονται εκεί είναι ίσως εν πολλοίς εκείνα τα παιδιά που την έβρισκαν με τις καταλήψεις (κάθε λίγο και λιγάκι και για ασήμαντη αφορμή) στα σχολεία τους λίγα χρόνια μόλις νωρίτερα. Είναι ίσως αυτοί που έβγαλαν το σύνθημα “κάτσε καλά Γεράσιμε!” (μεγάλη ιστορία, για να στην εξηγώ τώρα…) ή εκείνοι που μαζεύονταν στον άγνωστο στρατιώτη στις 2 τα ξημερώματα, όταν ο Παπαθεμελής, ως υπουργός τότε, έκλεινε τα νυχτερινά κέντρα νωρίς, μπας και δουλέψει ο τεμπελχανάς ο Έλληνας την επόμενη μέρα… Αυτό εννοώ όταν λέω ότι οι “αγανακτισμένοι” (έτσι όπως είναι) εκπροσωπούν την άλλη όψη του κακού εαυτού μας… Το ίδιο χαβαλίκι εκπροσωπούν. Γι’ αυτό και δεν είμαι και τόσο αισιόδοξος για το τι θα βγει από όλο αυτό…

Ανεξάρτητα από όλα αυτά, η κυβέρνηση δεν έχει πλέον ιδιαίτερο έρεισμα στον λαό. Οι ξένοι θα πάρουν αυτά που θέλουν να πάρουν ό,τι κι αν γίνει. Οι πέτρες που πάνε να μας συντρίψουν είναι πολύ μεγαλύτερες από αυτές που μπορούν να διαχειριστούν οι “αγανακτισμένοι”…

Κι εγώ; Τι κάνω εγώ, εν μέσω όλων αυτών; 

Παίρνω εσένα αγκαλιά και κλείνομαι στον πιο βαθύ και εσώτερο εαυτό μου, αυτόν που αποτελεί τον πιο πολύτιμο θησαυρό μας, αυτόν που μπορεί να ξαναπλάσει το σύμπαν, όταν οι συνθήκες το απαιτήσουν. Και οι συνθήκες αυτές δεν έχουν ακόμα διαμορφωθεί. Να το έχεις πάντοτε κατά νου: χωρίς εσωτερική ζωή, τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει στον έξω χώρο…»

Τι απέγιναν άραγε οι αγανακτισμένοι;…

Advertisements
This entry was posted in Εκεί που 'ναι κι οι άλλοι…. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s