Οι κρίσεις πανικού κι ο Νίκος Γκάλης…

krisi-panikouΜου προκαλεί εντύπωση η συχνότητα με την οποία εμφανίζονται στον περίγυρό μας κρούσματα αγχώδους διαταραχής: κρίσεις πανικού, επεισόδια κατάθλιψης, απροσδόκητες ψυχολογικές πιέσεις. Πληθαίνουν ολοένα τα κοντινά μας πρόσωπα, που καταφεύγουν στη συμβουλευτική της ψυχοθεραπείας.

Γιατί συμβαίνει αυτό;

Πολλά μπορεί να πει κανείς. Εντούτοις, εγώ θα εντόπιζα ένα χαρακτηριστικό που δύσκολα νομίζω μπορούμε να το νιώσουμε πάνω μας. Κάτι έχει αλλάξει στους ανθρώπους (και ολοένα αλλάζει) τα τελευταία 25 χρόνια, αλλά δύσκολα μάλλον το παρατηρούμε σ’ όλη την έκτασή του. Το υποψιαζόμαστε, αλλά δεν το «πιάνει το μάτι μας»… Αν θέλουμε να το διακρίνουμε, να το δούμε ανάγλυφο μπροστά μας, θα πρέπει ίσως —θα σας φανεί αστείο— να δούμε μπάσκετ…

Κάντε τον κόπο παρακαλώ και αναζητήστε στο Youtube τον τελικό του Eurobasket του ’87 (τότε που με τη θρυλική ομάδα του Νίκου Γκάλη σηκώσαμε το τρόπαιο!). Δείτε κάνα δεκάλεπτο από αυτό τον αγώνα και κατόπιν αναζητείστε τον τελικό του Eurobasket του 2012, είκοσι πέντε χρόνια μετά.

Το πρώτο που θα παρατηρήσετε συγκρίνοντας τους δύο αγώνες, είναι μια τρομακτική αλλαγή ρυθμού στο παιχνίδι. Ο τελικός του ’87 σε σύγκριση με τον αντίστοιχο του 2012, μοιάζει να είναι σε slow motion! Μέσα σε μόλις 25 χρόνια, το μπάσκετ επιτάχυνε τους ρυθμούς του θεαματικά!

«Και τι σχέση έχει αυτό με τις κρίσεις πανικού;», θα μου πείτε. Είναι απλό: πιστεύω πως η τρομακτική αλλαγή ρυθμού δεν αφορά μονάχα στο μπάσκετ. Είναι χαρακτηριστικό ολόκληρου του βίου μας. Αυτό που είναι οφθαλμοφανές συγκρίνοντας δύο παιχνίδια μπάσκετ με χρονική απόσταση 25 χρόνων μεταξύ τους, δεν είναι ίσως εξίσου εμφανές στους ρυθμούς μιας κοινωνίας (στις ζωές μας δηλαδή), αλλά είναι εξίσου υπαρκτό κατά τη γνώμη μου. Ο ρυθμός που ζούμε (: που κινούμαστε, που εργαζόμαστε, που ερωτευόμαστε, που σχετιζόμαστε ή δεν σχετιζόμαστε, που διασκεδάζουμε, που ψυχαγωγούμαστε, ΟΛΑ!) επιτάχυνε τα τελευταία 25 χρόνια με τρόπο ανίδωτο στην ιστορία του πολιτισμού. Ποτέ στο παρελθόν δεν επήλθε στις κοινωνίες τέτοια επιτάχυνση ρυθμού σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα. Και ο λόγος είναι προφανής: ποτέ στο παρελθόν η τεχνολογία δεν γνώρισε τέτοια στιβαδική έκρηξη όσο τα τελευταία 25 χρόνια. Οι τεχνολογικές αλλαγές είναι τόσο ραγδαίες και τόσο επιταχυνόμενες, και μεταβάλλουν τον ρυθμό του βίου μας με τέτοια ταχύτητα, που ο ανθρώπινος ψυχισμός μας δυσκολεύεται να προσαρμοστεί.

Κάτι έχει αλλάξει πάνω μας τα τελευταία 25 χρόνια. Μια ανθρωπολογική μεταλλαγή συμβαίνει μέσα μας. Ο ρυθμός της ζωής μας μεταλλάσσεται βίαια κι ο ψυχισμός μας ζορίζεται. Τα όριά του τεντώνονται, δυσκολεύονται να προσαρμοστούν. Οι αντοχές σπάνε.

Σίγουρα υπάρχουν και άλλοι παράγοντες που συμβάλλουν, αλλά αν τους καλοψάξετε, είναι άμεσα συνδεόμενοι με τις τεχνολογικές αλλαγές και τη συνακόλουθη επιτάχυνση των ρυθμών.

Ακόμα κι ο Γκάλης να ήσουν, με τέτοιες αλλαγές, δεν μπορεί, θα ‘σπαγες…

1368183429_GALIS2

Advertisements
This entry was posted in Εκεί που 'ναι κι οι άλλοι…. Bookmark the permalink.

2 Responses to Οι κρίσεις πανικού κι ο Νίκος Γκάλης…

  1. Ναι, αλλά το ποτάμι δε γυρίζει πίσω, οπότε τί κάνουμε; η καθημερινότητα αλλάζει θεαματικά ακόμη και σε διάστημα 20ετίας, ποιοι είναι οι εσωτερικοί μηχανισμοί που πρέπει να “λαδώσουμε” για να μη σπάσουν; το να απέχεις απλά από τις νέες εξελίξεις δεν έχει κανένα νόημα. Άρα τί; Υπομονή να δείξει ο καιρός;

  2. vasargy says:

    Έλα ντε; Τι κάνουμε;
    Βασικά, η συνειδητοποίηση είναι το πρώτο βήμα. Το να ξέρεις σε τι λογής κόσμο ζούμε και με ποιους τρόπους μεταλλάσσεται είναι βασικό – σε όλους τους τομείς…
    Κατόπιν: εξάσκηση! Πιστεύω πολύ στον τρόπο που μαθαίνουμε τον εαυτό μας να σκέφτεται. Οι νοοτροπίες μας δεν είναι τσιμέντο αράγιστο. Είναι πηλός εύπλαστος, που παίρνει το σχήμα που του δίνουμε (με προσπάθεια). Να μάθουμε λοιπόν να είμαστε ανοιχτοί στις αλλαγές, μη δεκτικοί σε βολέματα. Να μάθουμε τον εαυτό μας να βλέπει το μέλλον σαν ευκαιρία κι όχι σαν απειλή. Να είμαστε ανοιχτοί στις δημιουργικές δυνατότητες που κρύβει καθετί νέο.
    Εντάξει, το καταλαβαίνω: όλα αυτά δεν είναι ό,τι πιο συγκεκριμένο και απτό υπάρχει, αλλά —τι να πω;— είναι ό,τι πειστικότερο λέω στον εαυτό μου…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s