Μ’ ένα Χριστό κατ’ οίκον 24/7…

08

Έργο του π. Σταμάτη Σκλήρη (http://www.holyicon.org)

Διάβαζα σήμερα κάποιες σελίδες από το βιβλίο του Μόλτμαν In the End – The Biginning. The Life of Hope και συγκεκριμένα το κεφάλαιο The Promise of the Child. Δύο πράγματα συγκρατώ από αυτό το πέρασμα. Πρώτον, ξαναθυμήθηκα το περίφημο χωρίο  του Μάρκου (9,37), όπου ο Χριστός αγκαλιάζει ένα παιδάκι και λέει στους μαθητές Του: «Όποιος δεχτεί ένα τέτοιο παιδί στο όνομά μου, δέχεται εμένα τον ίδιο· κι όποιος δέχεται εμένα, δεν δέχεται εμένα αλλά αυτόν που με έστειλε στον κόσμο».

Νομίζω πως αν είναι να πάρουμε στα σοβαρά τη Βίβλο και τα λόγια του Χριστού, αν με άλλα λόγια αποδεχτούμε πως δεν έχουμε άλλη πηγή πίστης από την ίδια τη Βίβλο, τότε δεν μας μένει παρά να δεχτούμε πως εγώ και η γυναίκα μου έχουμε στο σπίτι μας τον Χριστό στην πιο απτή και ρεαλιστική μορφή που θα μπορούσαμε να Τον συναντήσουμε! Στο ίδιο χωρίο, λίγο παραπάνω, ο Χριστός επισημαίνει στους μαθητές: «Όποιος θέλει να είναι πρώτος, θα πρέπει να γίνει ο τελευταίος απ’ όλους κι ο υπηρέτης όλων». Κατόπιν ακολουθεί ο εναγκαλισμός του νηπίου και τα λόγια που τον συνοδεύουν. 

Απ’ όλα αυτά καταλαβαίνω πως το παιδί, το κάθε παιδί, που είναι ο τελευταίος όλων (ένα ανθρωπάκι δίχως δελτίο ταυτότητας, πολιτικά δικαιώματα, ανεξαρτησία…), είναι το πρόσωπο που κάνει εφικτή, στην απώτατη μορφή της, την εντολή του Χριστού να υπηρετούμε τους πάντες. Και για έναν ακόμα λόγο: από το παιδί δεν περιμένεις τίποτα – το διακονείς δίχως όρους. Δεν λέω «το αγαπάς δίχως όρους», διότι η αγάπη είναι πολύ δύσκολο πράγμα για να το ξοδεύουμε στα λόγια τόσο εύκολα. Είναι όμως βέβαιο ότι το διακονείς χωρίς να σκεφτείς τίποτα και χωρίς να περιμένεις τίποτα από αυτό — όσο πιο μικρό είναι, τόσο λιγότερα περιμένεις . Ο Χριστός λοιπόν ταυτίζει τον εαυτό Του με το παιδί, διότι στο πρόσωπο ενός μικρού παιδιού μπορούμε ίσως να δούμε την ευθύνη της διακονίας του άλλου στην πιο καθαρή και ανιδιοτελή του μορφή.

Αυτό το «στο όνομά μου», που λέει ο Χριστός, θα μπορούσε άραγε να σημαίνει «με τον τρόπο που εγώ σας έδειξα να πολιτεύεστε», δηλαδή θυσιαστικά; Αν ναι, τότε το να δεχτείς ένα παιδί στο όνομά Του σημαίνει όχι μόνο να το διακονήσεις χωρίς να περιμένεις τίποτα από αυτό, αλλά και να αναλωθείς για χάρη του, να γίνεις θυσία. Σκέφτομαι καμιά φορά πως οι μαύροι κύκλοι στα μάτια μου (από τα ξενύχτια) και το δέρμα μου που ζαρώνει και κρέμεται με τον καιρό, είναι ό,τι απομένει από μια ζωή που δίνεται και, εγκαταλείποντάς με, ξαναγεννιέται ολοένα και πιο ακμάζουσα στις μορφές των παιδιών μου. Μεταγγίζεται από το σώμα μου στο σώμα των παιδιών μου. Υπό μία έννοια δηλαδή, αυτό το «θυσιαστικά», διαθέτει μια πολύ απτή και συγκεκριμένη συνέπεια…

Όμως, η θυσία του εαυτού για χάρη των παιδιών, σημαίνει ίσως και κάτι άλλο πολύ βαθύτερο: σημαίνει να μη ζητήσεις ποτέ να του καθορίσεις τον προορισμό και την κατεύθυνση, αλλά να το αφήσεις ελεύθερο να ξανοιχθεί ως μια νέα ανίδωτη πραγματικότητα στον κόσμο, ως ένα καινούργιο, μυστηριώδες μέλλον που έρχεται να μας πάει ακόμα πιο μπροστά, να μας γνωρίσει νέες προοπτικές αυτού που ονομάζεται ανθρωπότητα. Ο Μόλτμαν λέει (και αυτό είναι το δεύτερο σημείο που κρατώ από τα σημερινά διαβάσματα): «Μια κοινωνία που προβάλλει και επιβάλλει στα παιδιά τα προϋπάρχοντα πρότυπα και στερεότυπα του ενήλικου κόσμου, είναι μια κοινωνία που στερεί από τον εαυτό της το μέλλον. Μέσα από κάθε παιδί, κάτι νέο ξεπροβάλλει στον κόσμο και μέσα από αυτές τις ανανεώσεις της ζωής μπορούμε να περιμένουμε κάτι σχετικό με την ποθούμενη βασιλεία της ειρήνης και του πληρώματος της ζωής».

Να διακονείς λοιπόν και να αναλώνεσαι και να επιτρέπεις στον καθένα μικρό Χριστό να φανερώσει στον κόσμο το δικό του ξεχωριστό πρόσωπο, αποτελεί διακονία του ίδιου του Χριστού… Και μολονότι ξοδεύεσαι και το ξόδεμά σου ζητά ανταπόδωση (: να καθρεφτιστεί πάνω στο παιδί σου το δικό σου πρόσωπο), θυσία σημαίνει να αρνηθείς αυτή την αξίωση, προκειμένου να γίνει το παιδί σου κάτι ολότελα άλλο…

Αυτό πρέπει πάση θυσία να το θυμάμαι στα χρόνια που έρχονται και που σίγουρα κι εγώ θα δω τον εαυτό μου να προσπαθεί να προβάλει στο γιο και την κόρη μου τα δικά μου απωθημένα, τις δικές μου επιθυμίες, στενεύοντας τη δική τους ελευθερία και μη επιτρέποντάς τους να αναπτύξουν το δικό τους πρόσωπο. Όχι μόνο πρέπει να θυμάμαι ότι η ανυστερόβουλη διακονία των μικρών παιδιών που έχω στο σπίτι, αποτελεί κατά γράμμα υπακοή στην εντολή του Χριστού, αλλά και ότι αν στο μέλλον θελήσω με οποιονδήποτε τρόπο να «ανταμειφθώ» γι’ αυτή μου τη διακονία (με το να δω εμένα στο πρόσωπο των παιδιών μου), θα έχω κουτσουρέψει το ανυστερόβουλο της διακονίας μου, θα έχω ψευτίσει την υπακοή μου στην εντολή του Χριστού, θα έχω φανεί κατώτερος όσων Εκείνος εντέλλεται για τη ζωή μου…

Αν τα παιδιά μας είναι το πρόσωπο του Χριστού μέσα στην οικογένειά μας, το πρόσωπο που ο ίδιος ο Θεός έβαλε εν τω μέσω ημών για να το διακονήσουμε άνευ όρων, τότε δεν υπάρχει καλύτερη προσευχή, καλύτερη άσκηση και εγγύτητα προς τον Χριστό από τη σημερινή, απροϋπόθετη και αγόγγυστη υπηρεσία των ζωτικών τους αναγκών, και την αυριανή προάσπιση –πάση θυσία– της ελευθερίας του προσώπου τους…

Advertisements
This entry was posted in Κατόψεις… χριστιανικές!. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s